(همسایه) یادتان هست آن روز که غم هایم را آوردم و کنار ضریحِ شبستانِ نجمه خاتون (س) دفن کردم؟ همانجا که شنیدم به قبر شما نزدیکتر است! یا آن شب که دسته عزاداریِ شب شهادت پدرتان را نگاه میکردم و شفای پدرم را میخواستم؟ آن صبح را که تنها از بیمارستان دویدم به سمتتان را چه؟ حتما یادتان هست که چه ها گفتم وقتی بین زمین و آسمان معلّق بودم و داشتم از خادمی زائرانتان جا می‌ماندم.... همان روز که حواله ام دادید به تنها شهید خادمِ مدافعِ حرم، مهدی ایمانی.... توی همان اتاقکِ گوشه صحنِ امام رضا (ع).... مگر میشود یادتان رفته باشد؟!.... بعید است و محال.... شنیده ام که حرمِ شما، اندرونیِ خانه امام رضاست... و دارم به این فکر میکنم که چگونه لایقِ این همجواری بشوم.... و اینکه از کدامین یک از مهربانی هایتان بگویم و بنویسم تا حقّتان را ادا کرده باشم.... کلمات را حقیر تر از این میدانم که این عشق را توصیف کنند.... برای این کار باید زبانِ دیگری اختراع شود.... ما با شما بزرگ شده ایم بانو! همان عکسِ توی آلبوم که بابا پشتش نوشته است: « ۱۸ روزگیِ معصومه خانم در حرم حضرت معصومه (س)» شاهد است! بچه هایمان هم زیر سایه شما قد کشیده اند.... ما را به کسِ دیگری واگذار نکن! #تنها_دلیلِ_اینکه_من_اینجایی_ام_تویی #حضرت_معصومه #سالروز_ورود_حضرت_معصومه_به_قم ✍ معصومه امین رستمی

#یادآوری مدت زیادی در این تَن نخواهید ماند ، شَریف زندگی کنید.

(۷ ساله ها) دستی به روی کفش های جدیدش کشید و آن ها را به پا کرد. در را باز کرد و شروع کرد به این پا و آن پا کردن.مقنعه نو و سفیدش توی آفتاب درخشان به نظر می‌رسید. چادرم را کشیدم روی سرم. آن قدر هولم کرده بود که نزدیک بود کفش هایم را تا به تا بپوشم. نزدیک در که رسیدم و نیم وجب قَدَش را دیدم انگار برگشتم به ۲۳ سال پیش. خودم را دیدم که داشتم فارغ از تمام دنیا به سمت مدرسه میرفتم‌‌. شوقِ باسواد شدن، نوشتن اسم و فامیلی خودم و خواندنِ اسمِ خیابان ها و مغازه ها سرخوشم می‌کرد‌. توی راه مدرسه بیسکوییتِ گرجی می‌خوردم و به معماهای من در آوردیِ دوستم می‌خندیدم‌. توی خیالات خوشم بودم که با صدای مامان مامان گفتنش به خود آمدم. دستش را توی دستم گذاشت و کشان کشان با هم راهی شدیم. از هر لحظه امروزش فیلم و عکس میگرفتم تا خاطره ای شیرین برایش بسازم. آنقدر توی راه بلبل زبانی کرد که نفهمیدم چطور رسیدیم! توی شلوغی جشن شکوفه های کلاس اولی، چشمم خورد به صفحه گوشی موبایلم: «۴۳ نفر در حمله امروز رژیم صهیونسیتی در غزه به شهادت رسیدند.» آه عمیق و تکراریِ هر روز نشست توی سینه ام. حالم بهم خورد از اینکه هر بار فقط آه میکشم و بعد میروم سراغ زندگی ام! همین که من اینجا نشسته ام و دارم دخترکم را در روز جشن کلاس اولش نگاه میکنم، همین که او می‌دود و چیزی از انفجار و گرسنگی و به خاک و خون شدن نمی‌داند، همین که در این سن کم نمی‌داند ترس از مرگ چیست و منتظر اجل بودن چه مزه ای دارد، همین که تمام فکر و ذهنش این است که فردا دفترِ گل گلی اش را باید توی کیفش بگذارد یا دفترِ ستاره دارَش.....همه اینها هم آرامم میکند و هم زجرم می‌دهد. آرامم از اینکه در سرزمینی نفس میکشم که آرام ترین و امن ترین جای دنیاست، و زجر میکشم بخاطر تمامِ آن هم سن و سال های دخترم که از کلاس اولی بودن فقط ۷ سالگی اش را دارند. فکرش را بکن! ۷ سالت باشد. پدری نباشد که مداد و دفترت را از او بخواهی یا مادری که لقمه نون و پنیرِ توی پلاستیک پیچیده شده ای را توی کیفت بگذارد و با بوسه ای روی گونه هایت بدرقه ات کند.... خیلی اگر شانس آورده باشی تا حالا دست و پایی در بدنت مانده باشد.... ۷ سالت باشد، توی سن رشد باشی و اصلا لقمه‌ای نباشد که ضعفت را بگیرد و قوتت دهد‌‌‌‌.... و تمامِ مردم دنیا نگاهت کنند و هر روز سفره هایشان پهن و جمع شود و بچه های دور سفره هی نق بزنند که این را نمی‌خوریم و آن را نمی‌خوریم ... و مردم هر روز دست فرزندانشان را توی دست بگیرند و به مدرسه ببرند و بیاورند و بخندند و زندگی کنند و تو ..... تو فقط نگاه کنی و از کمترین حقوقِ کودکی ....نه! حقوق انسانیِ خودت محروم شوی....و هیچوقت اوضاعت خوب نشود.... روزهای خوبی که منتظرشان هستی را دفن کنی و آرزو کنی هر چه زودتر خودت هم کنارشان دفن شوی تا شاید رنج ها دست از سرت بردارند.... آه دنیا ! امان از رنج تو و ظلمِ ظالمانی که خواهان تو هستند.... آه از داغ دلِ ۷ ساله های غزه.... آه از این رنجِ کِش آمده .... کاش این آه ها سیل شود و یک روز تمامِ عالم را با خود ببرد .... #زخم_روی_زخم #مرهم_عالم_کجاست #کلاس_اولی_های_غزه ✍ معصومه امین رستمی

تمام دارایی اش از جهانِ بیرون یک قلم بود و یک کاغذ.... و یک قلبِ پر از کلمه! که خوش بود به نورِ این جمله: « و القلم و ما یسطرون»

🎶 این روزها کنسرت‌های خیابانی رپرهای آمریکایی توأم است با چفیه روی دوش خواننده و فریاد آزادی فلسطین او و همراهی تماشاچیانش! 🎶 اینجا هم در جوار مسجدها و در شهرهای مذهبی، کنسرت خیابانی برگزار می‌کنند و مرد و زن بی‌حجاب، در کشور مسلمان دوشادوش هم بالا و پایین می‌پرند و آهنگ ابی را هم‌خوانی می‌کنند! 👌🏻چقدر راست بود آن فرمایش که: « خدا را! خدا را! درباره قرآن، مبادا دیگران با عمل به آن بر شما پیشى گیرند.» ✍نرجس احمدی

دنیای شما .......

⧉ افسانه‌ها میدان عشاق بزرگند ما عاشقانِ کوچکِ بی‌داستانیم... :)

🖤

« خواهر ها » مادر همیشه میگوید:« پشت و پناه همدیگه باشین! مبادا یه غریبه بیاد و بین شما قرار بگیره! » نصیحت هایش را آویخته ایم به گوش هایمان. هر زمان که مادر راهیِ سفر می‌شود، یکی از ما میرود در نقش مادر، آن یکی در نقش پدر و آخری هم در نقش بچه ای حرف گوش کن و عصای دست! با خودم فکر میکنم شاید معنای خواهری کردن همین باشد. اینکه یک بار مادر باشی و یک بار پدر! یک بار غمخوار شوی و یک بار پرستار! گاهی با خنده هایشان بخندی و نفس راحتی بکشی و گاهی با درد هایشان اشک بریزی و دست به دعا برداری..‌‌‌‌.. خلاصه که عالم خواهری کردن برای خودش دنیایی بزرگ است.... خواهر ها همیشه برایت سنگ تمام میگذارند. آنها خیلی عاشقند! تا آنجا که بعضی شان توی سفرهای سخت دنبالت می آیند و همراهت می‌شوند، طاقت غربتت را ندارند و یک تنه یک لشکر میشوند برایت، نائبت میشوند و سَر بریده ات سایبانشان میشود و به جایت خطبه میخوانند، غربتت را جار میزنند و عالم را حیران و دیوانه ات میکنند، طوری که حتی ۱۴۰۰ سال بعد هم طنین صدایشان توی گوش های دنیاست... و بعضی دیگرشان دنباله رو ات می‌شوند و پا جای پاهایت میگذارند، سختی سفر را به جان می‌خرند و کابوس دشمنانت میشوند...در آخر هم - بدون اینکه به مقصد برسند - زهر دشمنانت جانشان را می‌گیرد و به عالم نشان می‌دهند که توانِ دیدنِ یک روز زنده ماندن بیش از تو را ندارند.... خواهر ها خیلی عاشقند! نمی‌گذارند غریبه ها بینشان بیایند.... #همسایه_سایه_ات_به_سرم_مستدام_باد ✍ معصومه امین رستمی

انسان نمی تواند به پرواز در آید مگر آنکه ابتدا به لبه ی پرتگاه برسد... #تأمل