‏و در نهایت وجود من برای کسی ضروری نبود..

مدت‌هاست که حتی از شرح دادن آنچه بر سرم می‌آید و احوالات درونم نیز عاجزم..

.💔 خدا میدونه روزی چنبار تا مرز فروپاشی روانی میرمو خودمو جمع میکنم..

‏روشن است که خسته ام ‏زیرا آدمیان در جایی باید خسته شوند ‏از چه خسته ام، نمی دانم ‏دانستنش به هیچ رو به کارم نیاید ‏زیرا خستگی همان است که هست ‏سوزش زخم همان است که هست ‏و آن را با سببش کاری نیست ‏آری خسته ام ‏در تن آرزویی برای خواب ‏در روح تمنایی برای نیندیشیدن..

کی‌ام من؟ بی‌دلی، بی‌چاره‌ای، از خویش دلگیری ..

دیگه نمیتونم درمورد حالم به کسی بگم ، تا میخوام بگم چند خط تایپ میکنم و بعدش میگم چه فایده؟ همشو پاک میکنم. خودمم نمیدونم چمه فقط اینو میدونم که خیلی دلم گرفته ، یه بغضی تو گلوم مونده نمیدونم چرا نمیترکه تا راحت شم. هر کی هر چیزی بهم میگه ناراحت میشم و تا مرز گریه کردن میرم اما گریم نمیگیره ؛ واقعا چه حال بدیه که توش گیر کردم و نمیتونم ازش در بیام؟

نهایت درد اینه که تایپ کنی مکث کنی....... فکر کنی...... پاک کنی و نفرستی/)

دلم میخواد یکیو انقد دوست داشته باشم که مطمئن باشم همیشه میتونم رو بودنش حساب کنم :)