نمی‌دونم متوجه حرفم میشید یا نه ولی آخوندها یه عطر مخصوص به خودشون رو دارن که فقط من از خونه طلا حس کردم. الان از یه موکب رد شدم بوش خورد تو صورتم 🗿چقدر آخوندددد(وقتی دوسال رفتی تهران و حالا به ازدحام آخوند ها تو قم بعد چندماه هنوز عادت نکردی)

یکم بیشتر سرود ملی بذارید برا بازیکنامون چرا عقب جلو و خارج از ریتم میخونن؟

چرا امشب آنقدر حرف میزنم؟ چون کاکایو نیست و آنقدر برنامه های قم عقب افتاده که الان موکب ها هنوز برنامه شون رو شروع نکردن (تازه داشتن صندلی می چیدن)

دنبال یه جایی ام بتونم سجده کنم و هیچ جا نیست✨

متاسفانه پول ندارم وگرنه در غیاب فاطمه الان جلو یکی از میزهای کتاب داشتم کتاب می خریدم🗿

حل شد

سلام مهدیه لطافت هستم:

هیچ وقت فکر نمی کردم بابت یه بازی جام جهانی دلتنگ بشم🚶🏻‍♂

چند ماهه که گاهی اوقات همه چیز رو میذارم کنار و فقط نگاه میکنم. می شینم لب جدول و قدم های بقیه که با عجله از جلوم رد میشن رو رد میکنم و خیال پردازی میکنم که مسیرشون به کجاست؟ با گوشی پشت گوششون دارن با کی حرف میزنن؟ چرا غمگین یا هیجان زنده ان؟ اون بچه داره به پدر مادرش چی میگه و چه قولی تو خانواده کوچکشون گذاشتن؟ این بین افکارم آزاد میشه برای فکر کردن به آن چیزی که هستم. یک لحظه توقف میکنم و با خودم می پرسم چند درصد این باورهام و علاقه و عشقی که دارم درسته و حاصل شست و شوی مغزی نیست؟ چقدر آمیخته با رسانه و افکار مختلفی هست که داره هر ثانیه به ذهنم وارد میشه؟ و بین این موضوعات بیشترین مبحثی که شاید فکر میکنم زن در خانواده است. درسته من میگم زن غرب این اشکالات رو داره و زن شرق اشکالات دیگر ولی...وقتی پای صحبت بین همدیگه می‌شینم یا وقت عمل کردن و روابط میشه متوجه این شست و شو و تصور کاریکاتوری ناقصی میشم که هنوز درکی از جایگاه خود زن ندارم و از جهالت منه قطعا! دیشب که تو راهپیمایی بودم از بین همه نقاشی های زنده و چشم نواز و حیرت انگیزی که به نمایش گذاشته شده بودن و یا درحال تکمیل بودن، قابی بود که یک مرتبه منو به خودش کشید. جزئیات و حضور چندین نشانه ارزشمند ملی و مذهبی درهم آمیخته شده و حس کنجکاوی و دقت و تمرکز منو بیشتر از همه قلقلک داد. زن در خانه هم مبارز و مجاهده و چون درک نشده که تربیت کردن انسان تا چه حد ارزشمند و بزرگه، خانه داری میشه یه شغل پست و اگر بین تحصیل کرده ها بگی با فلان مدرک من خانه دار شدن یا اصلا مدرک ندارم و یک مادر خانه دار هستم تورو با نگاه تحقیر آمیز ببینن. یک بخشی حاصل دید مدرک گرایی هست که جامعه به تک تک ماها حتی ما نو دانشجو ها هم تزریق کرده و شاید شعار بدیم نه اینجوری نیست ولی ناخودآگاه شاید یک لحظه وقتی دارید حتی این متن رو می خوانید مورمور بشید یا چهرتون جمع بشه. هزار یک حرف داشت نقاشی و می‌دونم اگر فقط من با یک نفر دیگه که هرکسی می‌تونه باشه فقط بشینیم و درمورد هر کدوم از این طرح ها حرف بزنیم ساعت ها بحث میشه که مجال نوشتن این بحث ها به صورت جزئی در این صفحه به انسان داده نمیشه. حداقل نه الان و وسط کلاس درس...

گفتم کلاس درس یهو استاد تصمیم گرفت قالیباف بشه و بگه «دوستان لطفاً مشارکت بکنید. خب تصویب شد.»😂