هیچ وقت فکر نمی کردم بابت یه بازی جام جهانی دلتنگ بشم🚶🏻‍♂

چند ماهه که گاهی اوقات همه چیز رو میذارم کنار و فقط نگاه میکنم. می شینم لب جدول و قدم های بقیه که با عجله از جلوم رد میشن رو رد میکنم و خیال پردازی میکنم که مسیرشون به کجاست؟ با گوشی پشت گوششون دارن با کی حرف میزنن؟ چرا غمگین یا هیجان زنده ان؟ اون بچه داره به پدر مادرش چی میگه و چه قولی تو خانواده کوچکشون گذاشتن؟ این بین افکارم آزاد میشه برای فکر کردن به آن چیزی که هستم. یک لحظه توقف میکنم و با خودم می پرسم چند درصد این باورهام و علاقه و عشقی که دارم درسته و حاصل شست و شوی مغزی نیست؟ چقدر آمیخته با رسانه و افکار مختلفی هست که داره هر ثانیه به ذهنم وارد میشه؟ و بین این موضوعات بیشترین مبحثی که شاید فکر میکنم زن در خانواده است. درسته من میگم زن غرب این اشکالات رو داره و زن شرق اشکالات دیگر ولی...وقتی پای صحبت بین همدیگه می‌شینم یا وقت عمل کردن و روابط میشه متوجه این شست و شو و تصور کاریکاتوری ناقصی میشم که هنوز درکی از جایگاه خود زن ندارم و از جهالت منه قطعا! دیشب که تو راهپیمایی بودم از بین همه نقاشی های زنده و چشم نواز و حیرت انگیزی که به نمایش گذاشته شده بودن و یا درحال تکمیل بودن، قابی بود که یک مرتبه منو به خودش کشید. جزئیات و حضور چندین نشانه ارزشمند ملی و مذهبی درهم آمیخته شده و حس کنجکاوی و دقت و تمرکز منو بیشتر از همه قلقلک داد. زن در خانه هم مبارز و مجاهده و چون درک نشده که تربیت کردن انسان تا چه حد ارزشمند و بزرگه، خانه داری میشه یه شغل پست و اگر بین تحصیل کرده ها بگی با فلان مدرک من خانه دار شدن یا اصلا مدرک ندارم و یک مادر خانه دار هستم تورو با نگاه تحقیر آمیز ببینن. یک بخشی حاصل دید مدرک گرایی هست که جامعه به تک تک ماها حتی ما نو دانشجو ها هم تزریق کرده و شاید شعار بدیم نه اینجوری نیست ولی ناخودآگاه شاید یک لحظه وقتی دارید حتی این متن رو می خوانید مورمور بشید یا چهرتون جمع بشه. هزار یک حرف داشت نقاشی و می‌دونم اگر فقط من با یک نفر دیگه که هرکسی می‌تونه باشه فقط بشینیم و درمورد هر کدوم از این طرح ها حرف بزنیم ساعت ها بحث میشه که مجال نوشتن این بحث ها به صورت جزئی در این صفحه به انسان داده نمیشه. حداقل نه الان و وسط کلاس درس...

گفتم کلاس درس یهو استاد تصمیم گرفت قالیباف بشه و بگه «دوستان لطفاً مشارکت بکنید. خب تصویب شد.»😂

بذارید بگم از جو سنگین دو پیام قبلی کم کنم. اومدم کشو کمدم رو مرتب کنم و یادم اومد وقتی میخواستم بخرم تاکید کردم لطفاً یک کشوی کاذب داشته باشه که بتونم خوراکی هامو قایم کنم و تاکید هم داشتم اندازش مناسب باشه و خیلی کوچک نباشه که به وقت بسته بندی شون نترکه. (هنوز هم باور دارم کار خوبی کردم بابت تاکیدم😔خیلی حیاتی بود خب. فکر کن نمی تونستم توش چیپس بذارم.)

و یا یادم اومد یکی اومد بازدید خونه و داشت رو هر اتاق اسم میذاشت به اتاق من که رسید داداشم تصمیم گرفت بگه اتاق کودکه اینجا🗿طرف فکر کرده بود منظور از کودک بچه چهار پنج ساله است اون وقت من💔🗿

خب خیلی حرف زدم تا درودی دیگر بودرود

مامانم که تا دیشب دعوام می کرد که پولم رو درست خرج کنم و می گفت این ماه دیگه پول نباید خرج چیزای بیخود بشه به بیست و چهار ساعت نرسیده اومد و این پدیده رو با ذوق آن باکسینگ کرد:))))))

شب هشتم به یک چیز فکر کنیم. خیلی از ماست‌مالی هایی که می کنیم واسه اشتباهات اگاهانمون و گناهانمون و سعی می کنیم با اسم جوانی و جوانی کردن از زیرش در بریم همون چیزایی هستن که مارو از طریق امام زمان مون عجل الله دور می کنن. بابا حسن جوان بود. میرزا جوان بود. محسن حججی جوان بود. خیلی از شهدا جوان بودن ولی جای اینکه راکد باشن و یکجا بشینن، شروع کردن حرکت کردن. اگر به چیزی باور نداری، در چیزی شک کردی یا شبهه ای داری، اگر با اسم ناآگاهی داری از زیر مسئولیت شونه خالی میکنی و فکر می‌کنی اگر ندونی راحت تر بازخواستت قراره بگذره یا زندگیت گذر راحت تری داره باید بدونی هردوش اشتباهه و بلکه برعکس سخت تر و سهمگین تر میشه. جوانی هیچ وقت دلیل تلاش برای ماله کشی گناهانمون نبوده؛ «نه جوانی و نه جاهلی». حضرت علی اکبر علیه السلام هم جوان بودند و اون فضائل اعجاب انگیز که کسی در جوانی حتی در رفتار و گفتار هم به اشبه الناس به پیغمبر صلی الله مشهور بشن. مثل همیشه مخاطب اول این حرف ها قبل از هرکسی خودمم و بیشتر از همیشه بهتون پیشنهاد میکنم رو ابن حرف فکر کنید.

من درحال خوندن پیام های اینجا و فکر به اینکه «بچه ام بزرگ شده»

«آنچه نگاه به نخبگان را به‌عنوان یک فریضه، به‌عنوان یک واجب غیرقابل اجتناب بر همه‌ی مسئولان لازم میکند، یک هدف بزرگ است. یک هدف بزرگی در اینجا وجود دارد؛ با این هدف حتماً بایستی نگاه به نخبگان یک نگاه جدّی، یک نگاه عملیّاتی، یک نگاه دلسوزانه و پیگیر باشد. آن هدف چیست؟ آن هدف عبارت است از تبدیل کشور ایران به کشوری پیشرفته، قدرتمند، شریف -شریف در مقابل لئیم و پلید که بعضی از کشورها و بعضی از قدرتها هستند- صاحب حرف نو در مسائل بشری و در مسائل بین‌المللی. ایران کشوری باشد که در زمینه‌ی مسائل بشری و مسائل حیات بشر سخن نو داشته باشد؛ حرف نو ارائه بدهد. چون وضع بشریّت که وضع خوبی نیست! امروز از متفکّرین عالَم کیست که از وضع بشریّت راضی باشد؟ شرق و غرب هم ندارد. نگاه کنید به حرفهای متفکّرین عالَم، همه از زندگیِ رنج‌بارِ کنونی بشر مینالند و شِکوه میکنند. خب یک حرفی لازم است، یک راهی باید در این بن‌بست به وجود بیاید. [باید] این سخن نو را ایران اسلامی داشته باشد.و دارای عزّت. تبدیل کشور به کشوری دارای عزّت و دارای احساس عزّت. گاهی شما عزیزید امّا احساس عزّت ندارید. یکی از مطالبی که در این چند سال خیلی دنبال میکنم، این است که ما احساس عزّت کنیم. عزّتی را که خدای متعال به ما داده احساس کنیم؛ احساس عزّت کنیم. خودِ احساس عزّت، یک عنصر تشکیل‌دهنده‌ی عزّت واقعی است. و سرشار از معنویّت و ایمان. گفتیم پیشرفته باشد، قدرتمند باشد و مانند اینها، امّا در کنار اینها بایستی معنویّت وجود داشته باشد، ایمان وجود داشته باشد. آفت بزرگ دنیای قدرتمندِ امروز این است که آنجایی که قدرت هست، ایمان نیست. شما نگاه کنید این وضع انتخابات ریاست جمهوری آمریکا را؛ به دو نفر رسیده‌اند، شما نگاه کنید مناظرات اینها را، ببینید با هم چه کار دارند میکنند، به هم چه میگویند! یکی از این دو نفر هم رئیس‌جمهور خواهد شد؛ در کجا؟ در یک کشور بزرگ، پُرجمعیّت، ثروتمند و قلّه‌ی دانش بشری. یکی از همین دو نفری که هستند، رئیس‌جمهور این کشور خواهد شد؛ بیشترین سلاح اتمی در اختیارش، بیشترین ثروت عالم در اختیارش، بزرگ‌ترین رسانه‌های دنیا در مشتش. رئیسش یکی از این دو نفری‌اند که شما می‌بینید چه هستند و که هستند. این به‌خاطر نبودن معنویّت است، این به‌خاطرِ نبودن ایمان است. و برافرازنده‌ی پرچم تمدّن نوین اسلامی. ما یک چنین کشوری میخواهیم؛ هدف این است. ببینید من نُه شاخص خواندم. ما میخواهیم کشور را تبدیل کنیم به یک چنین کشوری با این خصوصیّات. البتّه در نیمه‌های راه در یک قسمتهایی بد نبوده، یک پیشرفتهایی کرده‌ایم امّا اینها همه راه‌های نیمه‌راهی است، ما باید پیش برویم، باید به قلّه‌ها برسیم. و این بدون یک نسل جوان نخبه امکان‌پذیر نیست. یک نسلی باید وجود داشته باشد که این هدف را تأمین بکند. کسی در ضرورت این هدف نمیتواند تردید کند. اینکه ما موظّفیم به‌عنوان یک انسان، به‌عنوان یک مسئول، به‌عنوان یک مسلمان و به‌عنوان یک ایرانی -آن که اسلام را هم قبول ندارد، بالاخره ایرانی است؛ ایرانی بودن هم مسئولیّت‌آور است- به‌عنوان این چند منشأِ مسئولیّت، موظّفیم کشور را به اینجا برسانیم. خب، راهش چیست؟ راهش تربیت نسلی است با یک خصوصیّاتی که آن خصوصیّات اینها است؛ یک نسلی باید به وجود بیاید شجاع، باسواد، متدیّن، دارای ابتکار، پیش‌گام، خودباور، غیور -البتّه خوشبختانه ما امروز در نسل جوان بسیاری از این خصوصیّات را داریم امّا این بایستی گسترش پیدا کند- چنین نسلی لازم داریم. بایستی ایمان داشته باشد، سواد داشته باشد، غیرت داشته باشد، شجاعت داشته باشد، خودباوری داشته باشد، انگیزه‌ی کافی برای حرکت داشته باشد، توان جسمی و فکریِ حرکت داشته باشد، هدف را در نظر بگیرد، چشم را به اهداف دور متوجّه بکند و به تعبیر امیرالمؤمنین «اَعِرِ اللهَ جُمجُمَتَک»؛(۷) زندگی خودش و وجود خودش را بگذارد در راه این هدف و با جدّیّت حرکت کند؛ در یک کلمه یعنی یک موجود انقلابی؛ معنای انقلابی این است. بعضی‌ها از روی دشمنی، انقلابی را بد معنا میکنند. انقلابی را به معنای بی‌سواد، بی‌توجّه، بی‌انضباط [میدانند]؛ نخیر، اتّفاقاً درست بعکس است. انقلابی یعنی دارای سواد، دارای انضباط، دارای تدیّن، دارای حرکت، دارای عقل، خردمند. ما یک چنین نسلی لازم داریم. این نسل، نسل جوان ما است. سرمایه‌ی این حرکت، این نسل است و موتور محرّکه‌ی این حرکت هم نخبگان جوانند؛ نخبگان این‌جوری هستند. شماها موتور محرّکید. اگر شما خوب کار کردید، این نسل جوان در همین جهتی که عرض کردم، حرکت خواهد کرد.» دیدار رهبر معظم انقلاب با نخبگان علمی جوان مورخ ۲۸/۷/۹۵ یا ۱۷ محرم ۱۴۳۸