آیا روزه داری منافاتی با برگزاری امتحانات کلاسی دارد؟ در بوستان اندیشه، ماه صیام، چون نسیمی روح‌نواز، جان‌ها را صفا می‌بخشد و جان‌های تشنه معرفت را به سوی سرچشمه‌های الهی رهنمون می‌سازد. اما در این میان، گاه دغدغه‌ای چون خاری در گلستان ذهن می‌روید: آیا هم‌نشینی روزه و امتحان، این دو میهمان ناخوانده، خللی در کاروان علم و دانش ایجاد می‌کند؟ گروهی بر این باورند که در این ماه پر فیض، جسم خاکی، رنجور از امساک، تاب هجوم سوالات امتحانی را ندارد و ذهن، چون شمعی کم‌سو، در برابر انوار دانش به خاموشی می‌گراید. اما دسته‌ای دیگر، با دیده‌ای روشن‌تر، معتقدند که روزه، نه تنها سد راه علم نیست، بلکه چون صیقل‌دهنده‌ای، زنگار غفلت را از دل می‌زداید و جان را برای پذیرش انوار حکمت آماده می‌سازد. آری، روزه، تمرینی است برای صبر و استقامت، و امتحان، میدان آزمونی برای سنجش دانش و دانایی. چه بسا، این هم‌زمانی، فرصتی مغتنم باشد تا دانش‌آموزان، با توکل بر خداوند و عزمی راسخ، در این میدان گام نهند و با نیرویی مضاعف، به فتح قله‌های موفقیت نائل آیند. تصمیم نهایی، اما، بر عهده خود دانش‌آموز و خانواده اوست. باید با سنجیدن تمام جوانب، و در نظر گرفتن توانایی‌های جسمی و روحی، بهترین راه را برگزید. چه بسا، این امتحان، آزمونی باشد برای سنجش ایمان و اراده، و فرصتی برای نشان دادن تعهد به هر دو ساحت معنوی و علمی. باشد که در این ماه مبارک، همگان بتوانیم با روزه‌داری، جان‌های خود را تطهیر کنیم و با تلاش و پشتکار، در مسیر علم و دانش گام برداریم.