اگه نه پس چرا من نمیتونم عین آدم حرف بزنم

از همکلاسیام وقتی هی میگن میفتیم میفتیم در حالی که واقعا جزوه و کتاب ها رو قورت میدن خوشم نمیاد من واقعا وقتی خوندم میگم خوندم وقتی ریدم میگم ریدم طرف داشت به خاطر ۱۴ ای که گرفته سکته میکرد گفت کمترین نمره ی سال های تحصیلشه( بله این خواهرمون یه مدرک کارشناسی هم دارن یعنی ۴ سال بیشتر از بقیه‌مون هم درس خوندن) یعنی توی این ۱۶ سال تحصیل وقتی کمترین نمرت ۱۳ ۱۴ بوده چرا الکی میگی وای من بلد نیستم وای من هیچی نخوندم مدال بهت میدن؟ جام بلد نبودن برای تو آفرین حالا برو بیستتو بگیر

حالا منظور منم این نیست که بخوام مسابقه ی کی بدبخت تره بذارم و بگم که من با نمره ی ۸ تاریخم رکورد دار بدترین نمره هستم 😔😂 نه فقط میخوام بگم لطفا حرفاتون هماهنگ با رفتار و چیزی که نشون میدین باشه هر چند خیلی چیز سختیه ولی باشه

کلا یکی از دلایلی که باعث میشه نتونم با بچه های کلاس و دانشگاه ارتباط بگیرم همینه که حس میکنم خود واقعیشونو از آدم مخفی میکنن نمیگم اصلا بده یا خوبه شایدم خوب باشه حتی ولی من نمیتونم ارتباط بگیرم البته میتونم بفهمم که دلیل این رفتارشون دانشگاه فرهنگیان و سختگیری هاشه

بعد یه مشکلی که هست اینه که مثلا من میام یه چیزیو خیلی راحت میگم مثلا نمره ی افتضاحم یا مثلا یه گندی که زدم نمیخوام نقطه ضعف دست کسی بدم فقط اشتباها فکر میکنم اینا مثل دوستای خودمن و میشینیم دور هم به اشتباهاتمون میخندیم (البته بعضی موقع ها خودشون به اشتباهاتشون میخندن در حالی که به نظر من یه سری اشتباه هم وجود داره که نباید بهش خندید اونقدرا ...) بعد یهو میبینم خیلی جدی میشن 😐 و این شکلی 😧😧 نگاه میکنن مثلا برای امتحان میانترم روانشناسی همشون همه چیزو حفظ بودن من حالم بد بود و اصلا نتونستم درست حسابی بخونم دو سه تا سوال رو بی جواب گذاشتم چون اصلا نخونده بودم و وقتی بهشون گفتم اینطوری بودن که واااا یعنی واقعا بلد نبودییی 😮😮 چه عجیببب یک انسان در کره ی زمین امتحانش را بلد نبود و الان کمتر از ۱۸ میگیرد (حالا مثلا) خب زهرمار

کلا خیلی مودی ان نمیدونم چرا هیچ وقت نمیفهممشون یه بار خیلی میشه روشون حساب کرد این شکلی میشم که به به خودشه بعد یه بار میزنن تو ذوق آدم تا سه روز افسردگی میگیرم

اصلا گروه های کلاسی دانشگاه واسه اینه که پیام رو سین کنن ولی جواب سوال همدیگه رو ندن=)) »بنفش هنری« @farsitweets

اینم یه حق به تمام معنا بود

جالبیش اینجاست تو واقعیتم همینن😐 مثلا میتونن بگن ببخشید الان دارم یه کاری میکنم دارم کتاب میخونم دارم یه چیزی گوش میدم دارم میمیرم الان حالم خوب نیست ولی به جای اینا زل میزنن تو چشمات و میبینن داری باهاشون حرف میزنی و هیچی نمیگن😐

من در دام جهنم سینگلی افتادم

و همش به خاطر دیدن یه ادیت از کیم مین جی عه

واقعا دلم نمیخواد دانشگاهمون حضوری باشه