باید بگم اولین شبیه که پرچم دست گرفتم و چرخوندم✊

شب عجیب و دوست داشتنییه✨ بدرقه زائرین خونه خدا...

داستان این قرآنِ هدیه(البته دزدی)😅 داستان خیلی عجیبی داره توی این سال‌ها همیشه کنارم بوده و پناه سختی‌ها

✨دور امام رضا بگردم یکی از دوست داشتنی‌ترین آدم‌های زندگیم رو امشب مهمون خودش کرده بود تا منم توفیق دیدارش و داشته باشم. وقتی دیروز با استیصال از راضیه پرسیدم تو اینورا نمیای، فکر نمیکردم در جواب بگه فرداشب اونجام. و این رزق فقط از دست خاندان کرم اهل بیت بر میاد...

یعنی اگه کسی بود که اتفاقات این یک هفته رو برام اسپویل میکرد، تنها چیزی که میتونستم در جوابش بگم این بود: _ برووووووو، مگه میشه!!!

واقعا.....

گاها عصر و اغلب شب، در صحن و رواق حرم با سادات خانم درباره مسائل مختلف حرف میزنیم؛ و با فاطمه سر بغل کردن حسینِ کوچولو دعوا میکنیم و فلسفه مراقبت از کودکان و دور بودن از هر نگاهی رو باز میکنیم. سادات خانم هم خیلی صبور و مهربونه که این ایام با سفرهایی که داشت دائم میومد و بهمون سر میزد و جون به جون‌هامون اضافه می‌کرد✨

حواستون باشه! بیچاره کردن اسرائیلی‌ها پز نیست سبک زندگیمونه!

گرچه گیریم، رضا ضامن ما خواهد شد لطف‌ها نوکر از آقای خراسان دیده

✨یافارج الهَمّ ای زداینده‌ی اندوه...

به خودم آمدم و دیدم که زمان، از دستم در رفته است! انگار عقربه‌ها با هم مسابقه می‌گذاشتند تا هرچه زودتر مسیر را طی کنند و "زمان" را به پایان برسانند. چاره‌ای نداشتم جز اینکه در دل دویدن‌ها بنشینم و از "حال" استفاده کنم. این روزها، خداحافظی‌های زیادی داشته‌ام؛ خداحافظی‌هایی که بویِ فراقِ طولانی می‌دادند. فاصله‌هایی که معلوم نیست قرار است چه زمانی به وصال ختم شوند... و من، از بعضی فاصله‌ها می‌ترسم؛ از آن فاصله‌هایی که در آن، محبوبت دیگر منتظرت نباشد و برای دیدنت، پا پیش نگذارد. امشب در سکوت، دعا کردم... دعا کردم باز هم همین گوشه‌ی دنج، کنار همین ضریح، دوباره مهمانمان کند. دعا کردم در اولین روزهای محرم و در ایام اربعین، باز هم بتوانم در کنار ضریح امام حسین با همین آرامش، نماز بخوانم و با آن‌ها حرف بزنم و حس بغل کردن آن‌ها را بچشم... هرچند، اما بیش از همه، دلم برای ایوانِ نجف پر می‌کشد✨