واقعاً دلم برای تکتک نوجوونایی میسوزه که به هر شکلی و تو هر شرایطی ممکنه مورد سوءاستفاده قرار بگیرن. اصلاً نمیفهمم چی شد که دنیا به جایی رسید که یه مشت آدم پست و بیارزش، با هدفهای پوچ و تمومنشدنی، اینقدر راحت بتونن روی ذهن یه نوجوون واقعا مظلوم که هنوز داره خودش و دنیای اطرافش رو میشناسه اثر بذارن اونم نه یه اثر ساده بلکه اثری که آرومآروم هویتش رو تغییر میده و اون رو تبدیل میکنه به یه آدم دیگه.
بدتر از همه اون لحظهایه که به خودش میاد و با خودش میگه واقعا این من بودم؟ من بودم که اون موقع اجازه دادم ذهنم مثل یه تیکه خمیر نرم توی دست یه عده آدم حقیر باشه؟ آدمایی که فقط دنبال منافع تمومنشدنی خودشونن و هر شکلی که به نفعشونه به افکار و باورهای بقیه میدن.
واقعا برام دردناکه که یه نوجوون قبل از اینکه فرصت کنه خودش رو پیدا کنه و بدون اینکه از چیزی خبر داشته باشه، تبدیل بشه به چیزی که یه عده آدم بیوجدان براش طراحی کردن، تبدیل بشه به چیزی که حتی خودش هم ازش بترسه و نتونه تحملش کنه.
نمیدونم شاید اینم یکی از همون حقیقتهای تلخی باشه که فقط باید پذیرفتش اما به نظرم یه نوجوون بیشتر از هر چیزی نیاز داره که آگاه باشه و این آگاهی باید قبل از اون اتفاق بیفته که حتی ذرهای تحت تأثیر هدفها و تفکراتی قرار بگیره که هیچ شناختی ازشون نداره.
