اعتمادی که یک بار از دست بره، دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گرده.

ای صبا! با تو چه گفتند که خاموش شدی؟ چه شرابی به تو دادند که مدهوش شدی؟ تو که آتشکده‌ی عشق و محبت بودی چه بلا رفت که خاکستر خاموش شدی؟ به چه دستی زدی آن ساز شبانگاهی را که خود از رقت آن بیخود و بیهوش شدی؟ تو به صد نغمه زبان بودی و دل‌ها همه گوش چه شنفتی که زبان بستی و خود گوش شدی؟ خلق را گرچه وفا نیست ولیکن گل من! نه گمان دار که رفتی و فراموش شدی تا ابد خاطر ما خونی و رنگین از توست تو هم آمیخته با خون سیاووش شدی ناز می‌کرد به پیراهن نازک تن تو نازنینا چه خبر شد که کفن‌پوش شدی؟ چنگی معبد گردون شوی ای رشک ملک! که به ناهید فلک همسر و همدوش شدی شمع شب‌های سیه بودی و لبخندزنان با نسیم دم اسحار، هم‌آغوش شدی شب مگر حور بهشتیت به بالین آمد که تواش شیفته‌ی زلف و بناگوش شدی؟ باز در خواب شب دوش تو را می‌دیدم وای بر من که توام خواب شب دوش شدی! ای مزاری که صبا خفته به زیر سنگت! به چه گنجینه‌ی اسرار که سرپوش شدی ای سرشک این همه لبریز شدن، آن تو نیست آتشی بود در این سینه که در جوش شدی شهریارا! به جگر نیش زند تشنگی‌ام که چرا دور از آن چشمه‌ی پرنوش شدی. «شهریار.»