آدما دلشون برای هم تنگ نمی‌شه تا زمانی که کیلومتر‌ها فاصله و دنیا بی‌افته بینشون و خودشونو تنها ببینن بینِ باقیِ غریبه‌ها.

شاید هیرمان؛

با آخرین امید‌های مانده در قلبم، بر ابر که چشمِ بارنده‌ی آسمان است، می‌نویسم: «مرا از یاد مبر!»

-

آن‌چه‌ هستم، نیستم.

نجاتم بده. مرا از تکرارِ این تعلقِ خیالی، نجات بده!

داستان‌های متفاوت، در زمان و موقعیت مشترک.

ما -من و تو- هردومان قاصدکِ رها در بادیم که به دنبال آرزو می‌رقصیم.

دیروز یکی تو مترو رو به روم بود، به مخاطبِ پشت تلفنش گفت: «بتونم ده دقیقه چشمامو هم ببندم خوبه..»

پا گذاشتن تو بزرگ‌سالی این‌جوریه که تو باید به فلان کار و فلان شخص رسیدگی کنی و در عین حال غمگین باشی؛ بین روزمره اشک بریزی و نگاهت مدام به ساعت باشه که نکنه از دستت در بره و زیادی آب‌غوره بگیری و از کارات جا بمونی. مثلا موقع غذا خوردن بغض‌ت رو قورت می‌دی و هی تند تند پلک می‌زنی که این ابرای مزاحمِ توی چشمات برن. وسط خندیدن یهو یاد فلان چیز می‌افتی و باید جوری برخورد کنی که نه بابا، چیزی نشده. من خوبم. بزرگ‌سالی یعنی نمی‌تونی توی سختیا، راحت بپری بغل مامان و یا خودتو برای بابا لوس کنی. بزرگ‌سالی یعنی انس گرفتنِ تنهایی با رنج‌ها و صبر کردن. صبر کردن. و صبر کردن.

-