اللهم عجل لولیک الفرج... :)

حقیقتا دلم میخواد براتون مفید حرف بزنم ولی خب الان حقیقتا در وضعش نیستم.

نظرتون چیه بنویسیم؟ مثلا قسمت جدید نامه رو... نمیدونم، اگه حسش اومد مینویسم...

جوری که امروز بغضمو با لقمه غذام قورت دادم تا جلو بقیه نشکَنم و عزت نفسم زیر سوال نره.

جوری که وسط یه عالمه همهمه یه بغلِ آشنا و محرم نیاز داشتم تا بیخیال شکستنِ عزت نفس و وِجه ام گریه کنم.

جوری که یهو ساکت شدم.

جوری که واقعیت بالاخره کوبیده شد تو صورتم و گف لعنتییی، دست از انکار کردنم بردار من دقیقا جلوی چشماتم.

و جوری که هنوز درصدی ته دلم اصرار به انکارش داره...

اینا رو مینویسم تا امروز یادم بمونه، حال امروزم، اتفاقات امروزم، حرفای امروزم، واقعیت های امروزم نباید از یادم برن... نباید به باد فراموشی سپرده بشن تا من دوباره بشم همون تیکه احساس و وابستی که زود کوتاه میاد... نباید یادم بره چه حالیم کردن چه حالی بودم و چه حالی شدم

نباید یادم بره کی کنارم بود کی نبود. کی اغوششو برام باز کرد کی روشو برگردوند.

متاسفم ولی زندگی خیلی بی رحمانه تر از توهمِ فانتزی تو ذهنمه.

متاسفم ولی آدما همیشه حرف شون حرف نیست.