جوری که وسط یه عالمه همهمه یه بغلِ آشنا و محرم نیاز داشتم تا بیخیال شکستنِ عزت نفس و وِجه ام گریه کنم.

جوری که یهو ساکت شدم.

جوری که واقعیت بالاخره کوبیده شد تو صورتم و گف لعنتییی، دست از انکار کردنم بردار من دقیقا جلوی چشماتم.

و جوری که هنوز درصدی ته دلم اصرار به انکارش داره...

اینا رو مینویسم تا امروز یادم بمونه، حال امروزم، اتفاقات امروزم، حرفای امروزم، واقعیت های امروزم نباید از یادم برن... نباید به باد فراموشی سپرده بشن تا من دوباره بشم همون تیکه احساس و وابستی که زود کوتاه میاد... نباید یادم بره چه حالیم کردن چه حالی بودم و چه حالی شدم

نباید یادم بره کی کنارم بود کی نبود. کی اغوششو برام باز کرد کی روشو برگردوند.

متاسفم ولی زندگی خیلی بی رحمانه تر از توهمِ فانتزی تو ذهنمه.

متاسفم ولی آدما همیشه حرف شون حرف نیست.

متاسفم ولی چه بخوایم چه نخوایم باید با یه سری حقیقت تلخ رو به رو بشیم هر چند که خودمون نخوایم.

متاسفم ولی... آدما عوض میشن و نقش ما هم توی زندگی شون عوض میشه.

اصن همه اینا اوکی من با همه چی کنار میام...! ولی یکی بهم بگه من با اون همه خاطره تو ذهنم که پاک نمیشن چیکار کنم؟

ممنونم واسه سال های شیرینی که برام ساختین، باهام زندگی کردین، غصه خوردین و خندیدین، گریه کردین و قهقمه زدین، کمکم کردین و پشتم بودین... ممنونم واسه خاطراتی که برام ساختین و گذاشتین طعم لذت بخشی بعضی چیزا رو بچشم...