عه ببین چند روزه اینم یادم رفته.

روز سوم. خندیدن کنار بچه ها

پزشکیان چقدر لاتِ

مگه اینکه هر چندثانیه یه بار یادآوری کنی که پزشک هستی، مال ۴ ترم اول دانشجو های پزشکی نیست؟ این که تخصص گرفته پس چرا هنوز به رو میاره که دکتره؟😂

روز چهارم. دلیلی برای خوشحالی ندارم، تازه غمگین هم هستم. خیلی بخوام مثبت فکر کنم تنها چیزی که امروز قشنگ بود این بود که وقتی زودتر خواستم از مدرسه بیام بیرون ریحانه دم آسانسور بغلم کرده بود و نمیخواست که برم. وقتی هم که به رفتنم راضی شد کلی اصرار کرد که رسیدم خونه درس بخونم و خودمو نندازم عقب‌. همین. اینم برای چند دقیقه حالمو خوب کرد.

به قرآن دیگه نمیدونم باید منطقی باشم و دوباره سعی کنم با حرف زدن مشکل رو حل کنم یا چون میدونم حرف زدن قرار نیست چیزی رو حل کنه همینجوری به سکوت و درگیری ذهنی ادامه بدم.

نباید شبی که واسه فرداش دو سه روزه ذوق دارم اینجوری بادم می‌خوابید

حالا فردا چجوری کل روز و جلوی همه تظاهر کنم که خوشحالم؟

حتی نمیخوام با مامانم هم حرف بزنم چون میدونم تا یه جمله بگم قراره بغضم بگیره

اوکی بسه زیارت عاشورا می‌ذاریم و پوستر می‌زنیم.

که حسین، آرام قلبِ زارِ ماست... :)❤️‍🩹

تموم نشده ها. تازه شروع کردم.