هیمآ...♡
اینکه کم حرفم به خاطر اینه که داریم روزهای خاکستری زندگیمونو تجربه میکنیم. اما امیدواریم، خیلی زی
امروز این مساله ختم به خیر شد.
الحمدلله :)✨
یعنی میشه دوباره با خیال راحت توی مشایه قدم برداریم؟
میشه دوباره صدای "مای بارد" گفتن هارو بشنویم؟
میشه دوباره دنبال موکب بگردیم؟
میشه دوباره از گرما ولو بشیم یه گوشه؟
میشه دوباره از باب القبله وارد بشیم؟
میشه دوباره توی صف زیارت لبیک یا حسین بگیم؟
میشه...؟
من حتی نمیدونم کی میتونم دوباره تو صحن گوهرشاد بشینم و امین الله بخونم؟
کی برم تو صحن انقلاب؟
کی صدای نقاره هارو بشنوم؟
کی چاییِ چایخونه رو بخورم؟
کی بیام و زل بزنم به ضریح؟
البته اینارو الان میتونم بگم
توی موقعیت زیارت که باشم، به معنی واقعی کلمه لال میشم.
یعنی اصلا پام به حرم ها که باز میشه، انگار زبونم قفل میشه.
فقط دلم میخواد زل بزنم و نگاه کنم...