دلم برای شبایی که روزش خسته از مدرسه اومده بودم و کلی کار انجام داده بودم و شب شده بود و صدای بیست و سی توی خونه می‌پیچید تنگ شده.

دلم برای خوابای توی سرویس مدرسه موقع رفت و برگشت هم تنگ شده.

دلم برای صبحای مدرسه که پشت در کلاس میشستیم و پاهامونو تکیه می‌دادیم به دیوار رو به رو و یه چرت میزدیم تنگ شده.

دلم برای چون کندن عقربه های ساعت برای خورد زنگ ناهار و نماز، یا زنگ آخر تنگ شده.

دلم برای خستگی بعد از باشگاه یا استخر که بعدش میومدیم و تو کلاس پهن می‌شدیم هم تنگ شده.

دلم برای روزای بارونی و برفی مدرسه که نمیذاشتن بدون کاپشن بریم تو حیاط تنگ شده.

دلم برای بارون و برف وسط کلاس تنگ شده. اونجا که یهو یکی سر کلاس بلند میگفت : داره برف میااااد...

دلم برای عید دیدنی های هرساله تنگ شده.

دلم برای دورهمی ها تنگ شده. برای آجیل عید تنگ شده.

دلم برای بغل کردن برای بیرون رفتن بدون ماسک برای خوراکی خوردن با دستای کثیف برای ولو شدن کف زمین برای همه شون تنگ شده

کرونا، میشه گفت دو سال از بهترین سالای زندگیمو تا حدود زیادی نابود کرد.

البته من هنوز دوستامو داشتم. دارم.