دلم برای روزای بارونی و برفی مدرسه که نمیذاشتن بدون کاپشن بریم تو حیاط تنگ شده.

دلم برای بارون و برف وسط کلاس تنگ شده. اونجا که یهو یکی سر کلاس بلند میگفت : داره برف میااااد...

دلم برای عید دیدنی های هرساله تنگ شده.

دلم برای دورهمی ها تنگ شده. برای آجیل عید تنگ شده.

دلم برای بغل کردن برای بیرون رفتن بدون ماسک برای خوراکی خوردن با دستای کثیف برای ولو شدن کف زمین برای همه شون تنگ شده

کرونا، میشه گفت دو سال از بهترین سالای زندگیمو تا حدود زیادی نابود کرد.

البته من هنوز دوستامو داشتم. دارم.

من هنوز عزیزام رو الحمدالله به خاطر کرونا از دست ندادم.

من هنوز مدرسه مو دارم.

من هنوز یه زندگی دارم. ولی خب، چرا انقد یهویی همه چیز شد یه زندگی دیگه؟

چرا دیگه اون روزایی که مامانم غر میزد که عصر جدید نبینم چون تا دیر وقته و من فردا مدرسه دارم برنمیگرده؟

چرا دو ساله برگه رضایت نامه اردو هایی که مدرسه برای اولیا میداد رو خودم امضا نکردم و تحویل ندادم؟