اون روزا
واقعا روزای عجیبی بودن برام...
هنوزم میگم، هیچ وقت مثل اون موقع چیزی رو از خدا نخواستم.
اصن روانی شده بودم😐
نمیتونم بگم صد در صد پشیمونم...
نه چون همون نماز هایی که برای حاجتم میخوندم مزه ی شیرین نماز مستحبی رو زیر زبونم آوردن.
چون همون راز و نیاز ها با خدا، لذت صحبت خودمونی با خدا رو بهمون نشون دادن...
حتی همون حماقتا، وادارم کردن به خودم بیام و بِکَنَم...