میدونید
آرزو میکنم همه مون یه روزی عاشق بشیم.
نه این عشقای آبکی این روزا هاا، نه...
این روزا عشق کیمیا ست...
طلاست
عشق مقدسه!
کاش بعضیا اینو بفهمن و براش احترام قائل باشن...
به کی قسم بخورم که عاشق چشم و ابرو شدن طرف اونم توی نوجوونی که آدما عاشق عکس رو بیلبورد خیابونم میشن، اسمش عشق نیییییست...🤦♀🤦♀
عشق مقدسه...
انقد چیپ و ارزون و سطحیش نکنید لطفا!
نکنیم لطفا...
هیمآ...♡
وقتی راه اشتباه رفته بشه
وقتی آدم اشتباه انتخاب بشه
وقتی توی زمان درستش اتفاق نیفته...
دیگه فکر نکنم حتی از فکرت هم بره بیرون!
و این بده
خیلی بده
خیلی خیلی بده
دل و فکر مون باهم تلف میشه
ما حیفیم اگه بخوایم خودمونو اینجوری تلف کنیم!
این دل خونه ی خداست، این دل از روح خدا توش دمیده شده، این دل مقدسه...
چرا بعضیا میذارن هر کس و ناکسی وارد حریمش بشه؟ چرا بعضیا خودشونو و عشق رو انقد کم ارزش میدونن؟
چرا ها؟ چرا؟
کسی این حرفا رو میزنه که خودش نوجوونی رو سپری کرده و میکنه و ازین فضا های تینیجری و این داستانا دور نبوده و نیست...
پس نگید بیرون گود نشسته میگه لنگش کن!
منم نوجوون بودم و هستم متوجه تغییرات این دوران هستم، خیلی زیاد! شاید بیشتر از چیزی که فکرش رو بکنید!
ولی اگه یه ذره حرفام براتون مهمه، فقط بهش فکر کنید...
فقط یه سوال از خودمون بپرسيم، اصلا نه فقط واسه این موضوع! واسه هر چیزی...
از خودمون بپرسيم : تهش چی؟ آخرش؟ نقطه تموم شدنش چیه؟