بعد از بغل و ذوق فراوان و تشکر ازش، با این موضوع مواجه شدم که فقط نیم ساعت، بیست دیقه وقت دارم و هنوز کارام مونده

در این لحظه یکی از کیوت ترین همکاری های زندگیم اتفاق افتاد و من اینجوری بودم که گاااد، هر لحظه دارم بیشتر اکلیلی‌ میشمممم

تا کارام پیدا شد، بدون اینکه من از بچه هامون کمک بخوام خودشون اومدن دست یه کار شدن کمکم کردن... ಥ‿ಥ یکی سریع قابارو درست کرد اون یکی کارا رو گذاشت تو قاب یکی اومد کمکن لیبل کارامو زدیم سارا ام گفت اونایی که زدین رو بده من سریع ببر بزنم به دیوار

و این چنین بود که وی نفس راحتی کشید و تک تک شونو دونه دونه بغل کرد

اها اینو نگفتم. بهشون گفتم الان هر چقدرم سریع کار کنیم به سر ساعت نمیرسیم! یکی برگشت گفت نگران نباش به خانم توضیح دادم چیشده وقت اضافه داد بهمون.

اینکه انقد کارم و خودم براشون مهم بود اصن ++++

خب شما بگین؟ چخبر از کار و زندگی؟

تیپیکیالش در مقابل هر خواسته ای که ازش دارم😂:

اللهم عجل لولیک الفرج :)

و الهی عظم البلا❤️

مگه من بچه ت نیستم؟! مگه تو بابای من نیستی...؟

حتی اگه لحظه ای دلتون لرزید، منو از دعاتون محروم نکنید...