بعد از خدا همه چی دست خود اقاست فرزندم... اگه باب دلشون باشیم میطلبن :) و ان‌شاء‌الله که بطلبن ಥ‿ಥ

امیدوارم اون دنیا لحظه ای که با خود واقعی‌مون و ادمی که میتونستیم بشین روبه رو شدیم، سرمون پایین نباشه و شرمنده نباشیم.

حس میکنم هيچوقت قرار نیست راه واقعیم تو این دنیا رو پیدا کنم.

خسته شدم یه روز یه چیز میخوام فرداش یه چیز دیگه دو ساعت بعد یه چیز دیگه

حس میکنم ازین کلاف های بافتنی ام که به هم گره خوردن

چی میخوام بشم؟ متنفر از اینکه یه جواب واحد برا این سوال ندارم

حس میکنم فقط دارم دست و پا میزنم یه روز توی یه زمینه فرداش یه زمینه دیگه دو روز بعد تو یه زمینه دیگه و این دایره حال بهم زن مدام تکرار میشه

اره اینجوری نگاه نکنید الان توی نقطه تاریکِ وجودمم. از هیمای امیدوارِ خوشحالِ فانتزیِ احساسیِ هدفمند خبری نیست.

حتی حی میکنم این ادمی که گاهی هستم اصلا وجود خارجی نداره. من فقط دارم نقش بازی میکنم. و الان خیلی وقته که تو نقشم فرو رفتم و بیرون نمیام

فقط میدونم میخوام برسم به خدا. ولی برنامه زمینی درست براش ندارم. یه روز یه شکلم فرداش میرم تو نخ یه چیز دیگه بعدش یه چیز دیگه حالم داره بهم میخوره گیج شدم سرگیجه رفتنِ روانمو حس میکنم.

ادمای دور و اطرافم بهم میگن با تجربه. میگن حس میکنن به جاهایی ازم عقبن. میگن خیلی اجتماع دیدم. میگن خیلی جیزای مختلفی رو تجربه کردم. میگن توی بیشتر چیزا سر رشته دارم و این چیز خوبیه. ولی هیچ از اونا نمیدونن من حالم از اینهمه چندگانگی بد شده.

چند تا چیزو همزمان میخوام. ولی چرا نمیتونم حتی به یدونش کامل صد درصد برسم؟ خدایا من که مقصدم تویی. پس چرا یه راه صاف جلوم نمیذازی؟ خسته شدم انقد جاده های مختلفو رفتم.