به جوجه اردک زشتی که تا ابد تنهاست چه فایده که بگویند باطنت زیباست

دلت به ماندن اگر نیست خب رهایم‌ کن که‌ مرگ ساده‌تر از هضم این ترحم‌هاست

نه اینکه فکر کنی دوستت ندارم، نه برای آدم دلمرده عشق بی معناست

تو ماه بودی و من برکه‌ای که آغوشش به جای عکس تو گاهی خود تو را میخواست

جه بی تفاوتیِ مضحکی ست تنهایی چه احمقانه سرم بعد رفتنت بالاست

چقدر تلخ که بعد از هزار سال سکوت هنوز یاد تو در واژه‌های من پیداست

گهگداری در گیر این میشویم که کجاییم کجا میخواهیم برویم و مقصد این همه تلاطم زندگی کجاست و در انتهای تک تک این سوال ها میرسیم می‌خواهم آزاد باشم رها باشم بیخیال این و آن اری می‌خواهم بروم به یک جای خیلی خیلی دور فارغ از انسان هایی سمی -غریبه‌آشــــنا

چه سقوط ها که برایمان عالی بود..

...

چرا اینکه پام نره رو سرامیکا برام اهمیتی ندارههه؟