تو ماه بودی و من برکه‌ای که آغوشش به جای عکس تو گاهی خود تو را میخواست

جه بی تفاوتیِ مضحکی ست تنهایی چه احمقانه سرم بعد رفتنت بالاست

چقدر تلخ که بعد از هزار سال سکوت هنوز یاد تو در واژه‌های من پیداست

گهگداری در گیر این میشویم که کجاییم کجا میخواهیم برویم و مقصد این همه تلاطم زندگی کجاست و در انتهای تک تک این سوال ها میرسیم می‌خواهم آزاد باشم رها باشم بیخیال این و آن اری می‌خواهم بروم به یک جای خیلی خیلی دور فارغ از انسان هایی سمی -غریبه‌آشــــنا

چه سقوط ها که برایمان عالی بود..

...

چرا اینکه پام نره رو سرامیکا برام اهمیتی ندارههه؟

اونقدر برام ارزش داشتی که آسیب‌هایی که بهم میزدی رو درک میکردم(=

هر چه بیشتر می‌بینمت، احتیاجم به دیدنت بیشتر می‌شود. - احمد شاملو

به نام کسی که اورا آفرید(: