به من یاد بده فراموشت کنم، همانگونه که تو فراموشم کردی.

تو کافی هستی، هر صبح، هر طلوعِ خورشید، هر روز. :)

و اگر بال هایمان تصمیم به پرواز نگیرند چه‌؟

او!

و اما تقدیمی ها:

بافتنی اش را کنار انداخت و با لبخندی که پر از شادی بود شروع به حرف زدن کرد. پر بود از امید و شادی، انگار که گِلِ وجودش از همین دو کلمه ساخته شده باشد. چه کسی میشد پیدا شود که اورا دوست نداشته باشد؟ حتی از چشمانش هم امید میبارید. شیطنت و آرامش خالص در یک جا. برسد به دستِ:https://eitaa.com/zedgde