یِ بار یك حاج آقایی میگفت: رزق های این دنیا اسم داره، فرقی نمیکنه چی باشه،همسر،فرزند، خونه،ماشین،زیارت، نماز،روضه، غذا و حتی یك حبه قند.روی هر کدوم با اسم نوشته شده:رزقِ فلان بن فلان.و خلاصش،،نگران روزیتون نباشید و هر زمان که رسید شکر گذار باشید،اون برای شما نوشته شده.‌حرص مالِ مردم هم نزنید،،،اینجا فارغ از دید محدودِ ما همه چی حساب کتاب شدس.

یاد آقا بخیر..

خانوم خانومای حسین..

روضه میخونه:من اگه برا تو نگیره نفسم، ببره نفسم..

*

کفایت کرد یك خط برای خونْ جگری..

ظاهراً رنگ ها هم انرژی دارن. توصیه شده رنگ های شاد بیشتر و رنگ های تیره و مشکی توی لباس ها کمتر استفاده بشه. اما کجای عالم مشکیِ یك پیراهن،شفای دلْ شده جز محرم و ذکر حسین؟!

منتظریم کی شب هشتم فرا میرسید..

خب دیگه،مکتبی که پیرُوِش بودیم و اسمی براش نداشتیم به لطف حکیممون جور شد: علی الاصول گرا

یا به قول بچه‌های اینستا: اصطلاح مورد علاقم علی الاصوله

حاج آقا امشب از معنویت غذاها صحبت میکرد: عدس نرمی قلب میاره و قلب رو رقیق میکنه( به لحاظ صفا و صیقل خوردگی) متعادل خوردن عدس سفارش شده. اینکه تو روضه ها عدسی و عدس پلو میدن بی دلیل نیست،،،برا پاکی قلباتون و اشك از روی تواضع بر محضر خدا و اهل بیت هدیٰ‌ست و بسیار تأثیر داره.