*

عاشق هم اگر که میشید مثل‌ربابِ‌أبی‌عبدالله بشید؛؛ «آن نوری که همه جا را روشن می‌کرد، در خاك کربلا بدون آن که دفن شود کشته شد. حسینم! تو کوه محکمی بودی که من به تو تکیه می‌کردم، و جز دینداری و رحمت چیزی از تو نمی‌دیدم.پس از تو، یتیمان به چه کسی پناه ببرند و نیازمندان کجا نیاز برطرف کنند؟ چه کسی قرار است بعد از تو پناه درماندگان باشد؟ قسم به خدا که بعد از تو با کسی ازدواج نخواهم کرد تا زمانی که جسمم میان خاك و گل مدفون‌شود..» *رباب آن عاشقی بود که علیِ اصغرش با گلوی خونین در آغوش حسین بازگشت.. اما حال و احوال حسین برای رباب مهم تر از علیَش بود. آن لحظه با شکستن حسین جان داد؛قصد کرد برای طفلش بعدا عزا بگیرد.رنجْ دیدگیِ معشوقش مهم تر بود. ››دانشنامهٔ امام حسین علیه السلام، ج۱،ص۲۹۲

رو سنگ قبر یك پیر غلامِ نجیب زاده نوشته بود: بنویسید به روی لَحـــــــَــــدَم من فقط عشق حسین ابن علی را بلدم/ ننویسید که او خادم بدعهدی بود/ بنویسید که او منتظر مهدی بود..

سیَه روی و تیره مثل کتری های آتیشیِ مسیر مشایه،،امـــا خوشبخت و عاقبت به کام..

جگر سوزه این قضیه ولی فرقش اینه اون موقع که فرمودی من شما رو نمیشناسم ولی دوستون دارم حالا هم از تك تکمون خبر داری هم از علاقمون..

تولد آقامون مبارك.. /از اون بالاها

لا یَکمُلُ إیمانُ العبدِ حتی یَظُنُّ الناسَ أنَّه مَجنون. ایمان بنده کامل نمیشود تا زمانی که عموم مردم گمان کنند او دیوانه است.

یك روزی به پسرِ همنام شما یاد میدم بخونه: ابلفضل عشق مادرم،ابلفضل سایت رو سرم..