غرقِ در خاطراتِ کربلا ..

دلتنگِ توام که به داد دلم برسی ..

درونِ ماتـم خود دسـت و پا زنـم اما ، اگر نجـف ببري خوب میشـوم به خـدا :)

هفته قبل این موقع کجا بودیم و حالا کجاییم ؛ چه حیف .

دقیقا یه هفته قبل مثل امشب عجیب دلم گرفته بود از اینکه کربلام و نمی‌تونم برم حرم ؛ نمی‌تونم گریه کنم ؛ بعد خانوما اعلام کردن که تو موکب روضه داریم . روضه که شروع شد رفتیم اولش گفتم محاله مثل همیشه بتونم گریه کنم ولی وقتی روضه شروع شد دیگه ریختن اشکام دست خودم نبود . حسابی خالی شدم تو روضه ولی هنوز نیازمند حرم بودم . تا اینکه رفتیم به‌یه‌بنده‌خدایی گفتیم میاید بریم حرم ؟ اوکی داد و ما رفتیم ؛ چون شب جمعه بود و دو روز مونده بود به اربعین حسابی شلوغ بود و نشستیم تو بین‌الحرمین تا صبح . همیشه این یکی از آرزوهام بود که می‌گفتم محاله برآورده بشه ولی شد ((: و من تمام اینارو مدیونم به یه دخترسه‌ساله که پناهش عباس بود .

حالا تمام حرف شب و روز زائـر است یادش بخیر ، هفته پیش این موقع کربلا .

من حتی دلم برای پنکه‌های مه‌پاش حرمت هم تنگ شده / ۱۲۸ : )

بزار یک‌بار دیگه ببینم بین‌الحرمینتُ آقای¹²⁸ .

گاهی باید خندید و غیب شد .

دلمون برا کربلا تنگ شده ..

ز ِ بس خندیدم و پنهان نمودم راز ِ خود را ، کسی باور ندارد در دلم ، دریای غم است .

بی رمق زیر لب می گفت : من اگه میدونستم از کربلا برگردم آواره میشم و شما دیگه پامو نمیرسونی حرمت میمردمو برنمیگشتم :) .