35.1M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
اولاد حسینیم، لثارات دمِ ماست؛
جمهوریِ اسلامیِ ایران، حرم ماست.
زندگی تا این حد عجیب پیش میره که تا پارسال با یه آدمهایی قول و قرار میذاشتی، روز و شبهارو میگذروندی، هزار جور برنامه میریختی؛ که الان حتی نمیدونی با کیا هستن، حالشون چطوره، یا توی چه وضعیتی قرار دارن.
امیدوارم که هفتهٔ بعدی اینموقع، در حالی که دارم لباسامو واسه شب اول دههٔ اول محرم اتو میکنم، به استرس و حال بدیای این چند روز لعنت بفرستم و بابت نتیجهٔ نهایی جنگ، قربون امام حسین برم.
دارم عکسای آخرین شب جمعهای که حرم بودمو میبینم و مدام «هر شب با عکس کربلا،یه گوشه هقهق میکنم»ـه که تو ذهنم پلی میشه:)))
سـاواء𐙚
آخرین باری که آروم خوابیدم،شبای قدر بود که کربلا بودم.
دقیقا وقتی بجای بالشت،سرم رو میذاشتم رو آهن میخوابیدم و بجای تخت،رو موزاییک سرد بودم ولی در عوض الان فکر هیچیو جز اون لحظه نمیکردم و استرس هیچیو نداشتم:)