به غردونی نیازمندم.

یه عالمه ناز دارم؛ به ناز بکش نیازمندم.

امشب خیلی ناراحتم. کاش زودتر تموم شه.

چند روز دیگه تولدمه؛ میدونستی؟

حس میکنم خستگیم با هزار قرن خوابم جبران نمیشه. وقت کوشته شدنه.

دوست دارم از آدما بپرسم که "اگه قرار باشه آخرین حرفتو قبل از مردنم بهم بگی، اون چیه؟"

اصلا حالا که اینجور شده میرم تا صبح چاووشی گوش میدم و گریه میکنم تا بمیرم. خدافظ.

از همه چیز متنفرم .

دوستان اگه به روحیهٔ لطیف ولایت‌پذیرتون و ایمپرشن گرفته شدتون با محتوای "تابع امر ولی‌ایم"‌ بر نمیخوره، باید بگم که هنوز آمریکا شروط رو نپذیرفته و رهبری هم امضای‌ آتش‌بس رو نزدن😂🤍

از دیدن فیلم «نیم‌شب» برگشته بودم و دوستم پرسید چطور بود، من جواب دادم که «خوب. تمام طولش رو داشتم اشک می‌ریختم». و وقتی تعجب کرد از این موضوع، گفتم «دوتا چیز راحت اشک من رو در میارن. یکیش ایرانه». من خیلی سخت اشک می‌ریزم. این عکس، و عکس‌هایی شبیه به این باعث می‌شه جوشش اشک رو توی چشم‌هام حس کنم. این آدم‌ها. این‌ آدم‌ها. این آدم‌ها خود حماسه‌اند. با تمام اغراق‌ها و دخل و تصرف‌ش در ساختن جهان خیالی به دور از واقعیت. این‌ها عینیت بخشیدن به تمام مفاهیم وطن‌پرستی. ته، سقف، نهایت و تعریف شجاعت‌اند. این آدم‌ها، در کنار طاق بستان، در کنار گنج‌نامه، در کنار پاسارگاد و عمارت عالی قاپو و تخت جمشید، جز آثار باستانی ایران‌اند. توریست‌ها، برای شناختن ایران، برای دیدن ایران باید بیان به تماشای این آدم‌ها بنشینن و از دیدن این زیبایی کیف کنند. چرا که هیچ جای جهان همچین اثر باستانی‌ای نداره. این آدم‌ها سر به سر و تن به تن دست به دست داده‌ن تا پیش‌مرگ ایران بشن. با این‌که می‌دونستن دشمنی که روبه‌روشونه، هیچ ابایی از کشتن انسان‌ها نداره. مثل مادری که وقتی فرزندش مریضه، مثل پروانه دورش می‌چرخه و ازش پرستاری می‌کنه. این آدم‌ها، برای مادرشون مادری کردند و هیچ کلمه‌ای، هیچ قابی و هیچ‌ حماسه‌ای نمی‌تونه سنگینی ارزش این لحظه رو توصیف کنه. تاریخ از شما خیلی خواهد نوشت آدم‌ها. آدم‌های زیادی قراره به شما افتخار کنند آدم‌ها. -«من از جونمم حاضرم بگذرم که یک لحظه درد تو ساکت بشه».

چطوری؟