قدمت وجود نانچیکو به حدود 5000 سال پیش بر می گردد و تا به شکل امروزی آن در بیاید راه و زمان زیادی طی کرده است. در گذشته بسیار دور صنعت آهنگری در اختیار حاکمان و در بار بوده است در نتیجه حاکمان هر زمان که اراده میکردند به جان مردم بیچاره میافتادن و از آنها باج و خراج دریافت می کردند. این امر سبب ناراحتی مردم عادی که اکثر آنان را کشاورزان تشکیل می داد شد و در نتیجه آنها به فکر چاره و راه حلی افتادن.
مردم آن دوران با توجه به اینکه دسترسی زیادی به صنعت آهنگری نداشتند به این نتیجه رسیدند که از وسایل معمول خود که از آنها برای کشاورزی استفاده می کنند بهره گرفته و جهت استفاده آنها را اصلاح کنند. ساختار نانچیکوی آن زمان به این صورت بود که دارای چوب درازی بود که به وسیله یک طناب به چوب کوچکتری متصل می شد و کشاورزان به کمک آن گندم را از خوشه ها جدا می کردند.
پس از آن با اصلاحاتی که در آن صورت گرفت هر دو تکه چوب به یک اندازه شدند. در ادامه سلاح سانچیکو با اضافه کردن یک تکه چوب و زنجیر دیگر که در مجموع 3 تکه چوب و دو زنجیر می باشند به وجود آمد. گاهی اوقات از 4 تکه چوب و 3 طناب استفاده می کردند که به آن شیچیکو می گویند. البته این سلاح امروزه به کل از رده خارج شده و جای خود را به سانچیکو داده است. سلاح سانچیکو نیز به علت اینکه اجرای آن به فضای بزرگی نیاز داشت به مرور کم اهمیت تر گشت ضمن اینکه یاد گیری این سلاح به مراتب مشکل تر از نانچاکو بود. به مرور چوب نانچاکو کوتاه تر و کوتاه تر شد تا به اندازه امروزی رسید ابتدا جنس آن چوب درخت بامبو بود و سپس به چوب های دیگر و امروزه به فلز و پلاستیک فشرده و نوع آموزشی آن امروزه از ابر و لوله پولیکا ساخته میشود .
تکنیکهای نینجوتسو بسیارگستردهاند و تعداد آنها به هزاران موردمیرسد که هریک دارای تنوع و تغییرات بیشماری است. هدف از آموزش این هنر آن نیست که هنرجویان حرکات تکتک این تکنیکها را به خاطر بسپارند.بلکه مهم آن است که اصول بنیادینی را که در دل این تکنیکها نهفته است درک کرده و درونی سازند.
اگر تمرکز بیش از حد برحفظ کردن صرف حرکات باشد، ذهن هنرجو از توجه به تواناییهای فعلی خود باز میماند. چنین نگرشی باعث میشود که تمرینها تنها بر «رسیدن به مهارت در آینده»متمرکزشوند، در حالی که ارزشمندترین بخش آموزش «بهکارگیری بالاترین سطح توانایی در لحظهی حال »است.
افزون بر این حفظ بیرویهی شکلهای بیرونی حرکات توانایی واکنش طبیعی وخودجوش هنرجو را کاهش داده و مانع شکلگیری هماهنگی کامل میان ذهن و بدن میشود. درحالی که خودانگیختگی ـ یعنی توانایی واکنش سریع و درست در برابر شرایط واقعی ـ یکی از بنیادیترین مهارتها برای موفقیت دردفاع شخصی به شمار میآید .
نینجا همواره آماده است تاخود را باهر موقعیت و شرایطی وفق دهد،نه اینکه شرایط را مجبور کنددر چارچوب یک سیستم آموزشی محدودو از پیش تعیینشده قرار گیرند.سوک هاتسومی
@honar_ninjutsu2