چاوشی توی جمجمه‌ام می‌خواند: #پروانه‌ها وقتی که می‌سوختن تقدیرتو دوختن به تقدیرم هر وقت دلت می‌گیره #می‌سوزم هر وقت دلت می‌سوزه می‌میرم کلمه‌هام دوباره بی‌عرضه شده‌اند... @hornou هُرنو | روزنِ نورگیرِ سقف

. من این روزها، میناب هستم. کارگاهی را طراحی کردیم جهت نوشتن از و درباره و برای میناب که منجر به تولید یکی از شماره‌های مدام با عنوان میناب شود. اتفاق قشنگ و فکرشده‌ای دارد می‌افتد. عذرخواهم که اینجا سوت‌وکور شده. هم بسیار درگیر سفر شده‌ام و هم از جهت تاثیری که شهر روی آدمیزاد دارد، نمی‌توانم برای هرنو چیزی بنویسم. و حقیقتش، اینکه بیایم و چیزهایی که می‌بینم و می‌شنوم را، اینجا سریع منعکس کنم، به گمانم تصمیم درستی نیست. حداقل برای من و هرنو و مخاطب هرنو. نوشتن از میناب، تأمل می‌خواهد و صبوری و زمان. لطفا جمع نویسندگان مدام در میناب را دعای خاص کنید که خدا به ذهن و قلم‌شان برکت بدهد تا بتوانند متون روایی ماندگار و اثرگذار، خلق کنند. امضا: بابای لنگ‌درازی که از شدت خجالت از باباهای مینابی، دلش می‌خواهد حتی سایه‌‌اش هم محو شود... @hornou هُرنو | روزنِ نورگیرِ سقف

با توام جیکِ در نیامده‌ام چند وقت است از تو بیدارم صبح زودی که دیر آمده‌ای از تو گنجشک‌ها طلبکارم... #به‌احترام‌دیازپام شبِ یکی‌مانده‌به‌آخر سفر @hornou هُرنو | روزنِ نورگیرِ سقف

. در تمام قطارها مُـردم... و بالاخره برگشت به تهران. این سفر یک نقطهٔ عطف بود. برای من، مدام و شاید چند نفر دیگر. الان که در قطار برگشت هستیم، چند ساعتی از خبر حمله به میناب و بندر‌عباس گذشته است. هم خوشحالم و هم ناراحت. خوشحالم که بیست خانمی که همراه ما در سفر بودند، صحیح و سالم در حال برگشت به منزل هستند. و ناراحتم چرا حالا که حمله شده، من آنجا نیستم؟ سحر دیشب که از بی‌خوابی و فکروخیال به آغوش گفتگو با بابا پناه برده بودم، برایم نوشتند: «غم عجب چیزیه» گونه‌های مختلفی از غم‌ را در این سفر چشیدم. و راستش، برای این تنوع و حجم غم، کم‌ظرفیت بودم.‌ و حالا خسته‌ام. خیلی زیاد. کاش می‌شد هفتادهشتاد ساعت پشت سر هم بخوابم. بدون اینکه به هیچ‌چیزی فکر کنم. چیزهایی که کاش می‌شد بهشان فکر نکرد. حالا دوباره شب شده. و مثل تمام پنج شب گذشته، بیدارخوابم... دانی که از چکیدهٔ عمرم، ثمر چه ماند؟ این غم که با من است؛ همین #غم که با من است‌... این احتمالا آخرین پیام کانال هرنو خواهد بود. حداقل تا چند ماه. از همهٔ شمایی که در این حدود سه سال همراه من بودید ممنونم. پانوشت: عکس را دوست عزیزی در بازار میناب گرفت. دوستش دارم چون نزدیک‌ترین مصطفایی است که می‌شناسم. بی‌فاصله‌ترین حالت ممکن من با خودم. دعاگو و دعاجو. آخرین کوپهٔ واگن شمارهٔ هفتم قطار بندرعباس به تهران. #تشادمکاروتمههپوکنیرخا @hornou هُرنو | روزنِ نورگیرِ سقف