[ هُرنو ]
. حافظ، قلم #شاه_جهان (نجف) مقسم رزق است از بهر معیشت مکن اندیشهٔ باطل... #رزق سیزدهم ماه دوم از
.
انشاءالله عزیزانی که امروز واریز داشته باشند، امشب در #زیارت امینالله در حرم مولا سهیم هستند.
۲۵میلیون از ۱۰۰میلیون تیر ماه باقی مونده.
یه هل دیگه بدیم تمومه...
.
.
دیدم خانم الهام رحمتی در اینستاگرام، نکتهٔ خوبی را نوشته بودند، گفتم برایتان بیاورم:
چرا نوع نگاهی از ما (حتی آنهایی که ضرورت همبستگی داشتن با لبنان و فلسطین و عراق و... را درک میکنیم) نسبت به همرزمانمان در محور مقاومت انقدر بالا به پایین است؟
«جنوب ایران، جنوب لبنان نیست» یعنی چه؟ «ایران غزه یا عراق نمیشود» دقیقاً چه چیزی را القا میکند؟ مگر مردم غزه یا جنوب لبنان کم مقاومت کردهاند؟ چرا در رجزخوانیهایمان، برای اثبات استقامت خودمان، مقاومت دیگری را کوچک میکنیم؟
#همبستگی_واقعی یعنی رنج دیگری را نردبان اثبات قدرت خودت نکنیم. یعنی اگر از فلسطین، لبنان، یمن یا عراق حرف میزنیم، آنها را نه صرفاً بهعنوان «هشدار برای خودمان»، که بهعنوان مردمی ببینیم که سالها سنگینترین هزینهها را دادهاند، مقاومت کردهاند و باید با کرامت و احترام دیده شوند.
همبستگی یعنی نگوییم «ما مثل آنها نمیشویم»، انگار که آنها نماد شکستاند؛ بلکه بگوییم «نمیگذاریم هیچکجا به سرنوشت جنگ، استعمار و ویرانی دچار شود.»
پانوشت: به بعضی از کانالداران بزرگوار هم باید دائما یادآوری کرد که شما صرفاً یک کانالدار هستی. روزی سه بار جلوی آینه بایست و بگو: «من در ایتا یک پکیجفروش بودم.»
و احتمالا بین کانالداری و مملکتداری تفاوتهایی هست. شما همان پکیجت را بفروش.
@hornou هُرنو | روزنِ نورگیرِ سقف
[ هُرنو ]
Inbox_anxiety# یا «#اضطراب_صندوق_پیام» اصطلاحی غیررسمی است که به احساس استرس، فشار یا درماندگی هنگام مواجهه با پیامها، ایمیلها یا اعلانهای انباشتهشده اشاره دارد. این یک تشخیص روانپزشکی نیست، اما تجربهای است که افراد زیادی آن را گزارش میکنند.
🔹معمولاً این تجربه اینگونه پیش میرود:
۱. تعداد پیامهای خواندهنشده زیاد میشود.
۲. فرد با دیدن عدد (مثلاً ۸۷، ۳۱۲ یا ۱۲۰۰) احساس فشار یا گناه میکند.
۳. به جای باز کردن صندوق پیام، آن را به تعویق میاندازد.
۴ در این فاصله پیامهای بیشتری میرسد.
۵. اضطراب بیشتر میشود و اجتناب ادامه پیدا میکند.
*این چرخه باعث میشود مشکل با گذشت زمان بزرگتر به نظر برسد.*
🔹احساسات رایجی که افراد معمولا تجربه میکنند:
۱. استرس یا تنش با دیدن تعداد پیامها.
۲. احساس گناه بابت دیر پاسخ دادن.
۳. ترس از اینکه پیام مهمی را از دست داده باشند.
۴. احساس غرق شدن در حجم کار.
۵. شرمندگی از اینکه مدتها به بعضی افراد پاسخ ندادهاند.
۶. میل به بستن برنامه به جای باز کردن آن
🔹چرا این اتفاق میافتد؟
۱. بار شناختی بالا: مغز هر پیام را یک «وظیفه ناتمام» تلقی میکند.
۲. کمالگرایی: فرد فکر میکند باید به همه پیامها پاسخ کامل و مناسب بدهد.
۳. ترس از ارزیابی دیگران: نگران است پاسخش کافی نباشد یا بابت تأخیر قضاوت شود.
۴. خستگی تصمیمگیری: هر پیام نیاز به تصمیم دارد؛ پاسخ بدهم؟ الان یا بعداً؟ چگونه؟
۵. مرزهای نامشخص بین کار و زندگی: احساس میکند همیشه باید در دسترس باشد.
کاش میشد به آدمها بگم لطفا پیام ندهید، زنگ نزنید، کاری به کارم نداشته باشید.
پوففف...
@hornou هُرنو | روزنِ نورگیرِ سقف