الان دارم به این فکر میکنم
که آیا بشینم پروپزالی که
فردا باید به استاد
تحویل بدمو کامل کنم،
یا برای امتحان صبح درس بخونم،
یا برای ارائههای عصر آماده بشم،
یا اینکه در باز کنم،
برای شعری که
پشت دروازههای ذهنم
منتظر ایستاده... :)):
📪 پیام جدید
آب آبی است آسمان آبی است
موجِ دریای بیكران آبی است
آبی آرامش است، خوشحالی است
بال بال پرندگان آبی است
در زمستان سرد و بارش برف
رنگِ احساس این و آن آبی است
خنده آبی است، دوستی آبی است
دلِ پر مهرِ مهربان آبی است
غم، سیاه است و سرد و طولانی
غمِ كوتاهِ كودكان آبی است
شعر، یعنی خیالِ آبی رنگ
پیچ و خمهای داستان آبی است
آخرین حرفِ آبیام این است:
بهترین رنگ این جهان آبی است
-_
شعرِ آبیِ قشنگیه
ممنون بابت ارسال :)
فکر میکنم شاعرش اقای مصطفی رحمان دوست باشه
متشکرم از لطفتون
ولی خب هنوز به جای خاصی نرسیدم😅
بنظرم برای موفقیت توی هر رشته ای نیاز به سه مولفه هست:
استعداد
علاقه
و تلاش
اول باید ببینید استعدادها و تواناییهاتون با هدفی که انتخاب کردین در تناسبه یا نه
بعد از خودتون بپرسید چقدر به اون مسیر علاقه مندید؟
در حدی علاقه دارید که اولویتتون باشه و حاضر باشید تایمهای خالی و اوقات فراغتتون رو صرفش کنید؟
در نهایت اگر پاسختون به این سوال ها بلی بود باید تلاش رو شروع کنید
هیچ کسی یک شبه به جایی نمیرسه و باید شبانه روز تلاش کرد :)
امیدوارم موفق باشید🌱
میدونید
برونگرایی اینجوریه که حتی وقتایی که حوصله نداری هم باید نقاب شادی بزنی چون اگه بی حوصلگی تو بروز بدی بقیه فک میکنن حتما اتفاق بدی برات افتاده و نگرانت میشن🚶🏻♀
حق هم دارن
چون هیچ وقت ورژن آرومتو ندیدن...
بی حوصلم و دوستانم از اینکه مثل انسان های عادی، با لبخند کمرنگ و معمولی بهشون سلام میکنم متعجب میشن...
استادها به سوال نپرسیدنم سر کلاس واکنش نشون میدن
و همکلاسی هام نگران سکوتم میشن
اما من نه غمگینم نه از چیزی دلخورم و نه مشکلی آزارم میده...
من فقط خستم،
همین...🙂