بار اول که دیدمشون در یکی از جلسات شعر بود
هم سن و سال مادربرزگم بودند
با ظاهری مرتب و چهره ای مهربون
اولین نفر شعر خوندن
شعرشون یه سری ایراد ساختاری داشت
اما ته دلم به پشتکارشون غبطه خوردم
جلسه بعد اومدن کنارم نشستند
خون گرم بودن
از زندگیشون گفتن
از اینکه چی شد شعر رو شروع کردن
از عشقشون، از نرسیدنشون، از ازدواج و بچه ها و نوه هاشون
_حیف که گفتند به کسی نگو وگرنه داستانشون میتونه ایده یک رمان باشه🚶🏻♀_
و در اخر گفتن چقدر بیمارن ، اومدن به جلسات چقدر براشون سخته اما با اینهمه دوست دارن اثری از خودشون به جا بذارن... بخاطر اهل بیت این سختی رو تحمل میکنن و چقدر خوب میشد اگر کسی بود که مجازی شعرهاشونو نقد کنه...
از اون روز به بعد رزقم، کمک به شعرهای ایشون شد
جالبه که به قول خودشون کفش اهنی پوشیدن، از تلاش خسته نمیشن و حقیقتا پیشرفتشون مشهوده... :)
دوستانی که جدید اسم ارسال کردین
الان رو به روی ضریحم
و دعاگوتون
انشاالله که حاجت روا باشید🌸✨