باید جهانِ تازه‌تری دست‌و پا کنم.. دنیا برای عشق، کمی بی‌لیاقت است!

صبح است ساقیا قدحی پرشراب کن دور فلک درنگ ندارد شتاب کن زان پیشتر که عالم فانی شود خراب ما را ز جام باده گلگون خراب کن خورشید می ز مشرق ساغر طلوع کرد گر برگ عیش می‌طلبی ترک خواب کن روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها کند زنهار کاسه سر ما پرشراب کن ما مرد زهد و توبه و طامات نیستیم با ما به جام باده صافی خطاب کن کار صواب باده پرستیست حافظا برخیز و عزم جزم به کار صواب کن

قصه ی آن نتوان گفت مگر روز وصال آنچه بر خسته دلان در شبِ هجران گذرد خواجوی کرمانی

و اگر بر تو ببند همه ره‌ها و گذرها ره پنهان بگشاید که کس آن راه نداند.

ه آنکه نیست در این حلقه زنده به عشق، به او نمرده به فتوای من نماز کنید..

هرچه کردم مهربانی، دشمنم پنداشت او زخم خوردن از وفا، از بی‌وفایی بهتر است

مگر تو باز بیایی جهان بیارایی وگرنه بی تو مرا با زمانه کاری نیست

معشوقت از آن لحظه که با توست گرفتار است بیچاره دلش از غمِ این خواستنَت زار است

باز با خون ِ سر ِ خویش وضو میگیریم .

به تن تبعید شد روح عدم‌پیمای من ای عمر! بگو بر شانه باید بُرد تا کی بار هستی را؟ فاضل‌نظری

ماییم و دلی مست ، در ایوان ِ طلایی احسنت چه معماری ِ انگشت نمایی تاریخ ندیده به خود اینگونه بنایی دارد هنر شیخ بهایی چه بهایی !

من از تو جز تو نخواهم که در طریقت ِ عشق ؛ به غیر دوست تمنا ز دوست ، رسوائیت !