من نیستم از باده ی این بادیه خشنود کو آتشِ جامی که که کُنَد دردِ مرا دود دلخسته ام از شهرِ ریا! شهرِ تظاهُر ای شهرِ پُر از رنگ و پر از حاشیه بدرود باید بروَم شهرِ نجف جایِ من آنجاست ما را ببَر ای عشق به سَرمنزلِ مقصود ای کاش به گیسوی ضریحَش بزنم چنگ تا چند بسوزیم و بسازیم چُنان عود گویَند علی می زده صد وصله به کفشَش ای کاش دلِ خسته ی من کفشِ علی بود گفتند علی کیست؟ همان کعبه ی سیار گفتند علی کیست؟ همان قبله ی موجود آن کوه تر از کوه تر از کوه تر از کوه آن رودتر از رودتر از رودتر از رود آن مرد که مبهوتِ جمالش شده یوسُف آن مرد که مبهوتِ صدایش شده داوود یک دانه ی انگورِ ضریحَش به لَبَم خورد دیگر پس از آن این لبِ وامانده نیاسود هرچند که نوشیدم ازاین جام کمی دیر با هیچ شرابی نشدم مَست چنین زود قرآن و نماز و حرم و‌ روزه وحج هم جز عشقِ علی هیچ به عُشاق نَیَفزود پس ای ترکِ کعبه بگو کیست ، بگو کیست در خانه ی معبود به جز حضرتِ معبود؟! از باده ی باد است لَبَش تر لبِ دریا هو میکشد از عشق علی مَست و کف آلود ما نیز ببینیم همه روی علی را بر کعبه اگر تکیه زَنَد حضرت موعود...! محسن کاویانی

آن کس که نیست جز تو کسی در دلش منم آن کس که برده است ز خاطر مرا، تویی

ما را به غمزه کشت و قضا را بهانه کرد برما نظر نکرد و حيا را بهانه کرد دستی به دوش غير نهاد از ره کرم ما را چو ديد لغزش پا را بهانه کرد آمد برون خانه چو آواز ما شنيد بخشيدن غذا به گدا را بهانه کرد رفتم به مسجد از پی نظاره رخش دستی به رخ کشيد و دعا را بهانه کرد زاهد نداشت تاب جمال پری رخان کنجی گرفت و ترس خدا را بهانه کرد قتیل لاهوری

امان از اشک بی موقع؛ تو را واضح نمی‌بینم.

واژه ی بخل و حسادت ز دلم دور، ولی کاش هرکس که نظر بر تو کند، کور شود

همه شب در این خیالم که حدیث وصل جانان به کدام دوست گویم که محل راز باشد؟! - سعدی

گاهی چنان بدم كه مبادا ببینی ام حتی اگر به دیده رویا ببینی ام من صورتم به صورت شعرم شبیه نیست بر این گمان مباش كه زیبا ببینی ام شاعر شنیدنی ست ولی میل میل توست آماده ای كه بشنوی ام یا ببینی ام این واژه ها صراحت تنهایی من اند با این همه مخواه كه تنها ببینی ام مبهوت می شوی اگر از روزن ات شبی بی خویش در سماع غزل ها ببینی ام یك قطره ام و گاه چنان موج می زنم در خود، كه ناگزیری دریا ببینی ام شب های شعر خوانی من بی فروغ نیست اما تو با چراغ بیا تا ببینی ام... محمد‌علی‌بهمنی

:))))))))))))))))

خواجه مگو که من منم من نه منم نه من منم گر تو تویی و من منم من نه منم نه من منم عاشق زار او منم بی دل و یا ر او منم باغ و بها ر او منم من نه منم نه من منم یار و نگار او منم غنچه و خار او منم بر سر دار او منم من نه منم نه من منم لاله عذار او منم چاره ی کار او منم حسن وجوار او منم من نه منم نه من منم باغ شدم زورد او داغ شدم زگرد او زاغ شدم ز درد او من نه منم نه من منم آب گذشت از سرم بخت برفت از برم ماه بریخت اخترم من نه منم نه من منم لاف زدم ز جام او گام شدم ز گام او عشق چه گفت نام او من نه منم نه من منم روح مرا حیات ازو ذات مرا صفات ازو فقر مرا ذکات از او من نه منم نه من منم جان مرا جمالازو نفس مرا جلال ازو عشق مرا کمال ازومن نه منم نه من منم قرق شدم ز روح او بحر شدم ز نوح او تا برسد فتوح او من نه منم نه من منم دولت شید او منم باز سپید او منم راه امید او منم من نه منم نه من منم گفت برو تو شمس دین هیچ مگو از ان واین تا شودت گمان یقین من نه منم نه من منم _مولانا

در کیش ما زکات زبان، از تو گفتن است .