آنچنان محو تماشای تو می‌کردم و غافل بودم کز تماشای تو خلقی به تماشای من‌اند گفته بودی که چرا محو تماشای منی آنچنان محو که یک دم مژه بر هم نزنی مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی

بوسه از کنج لب یار نخوردست کسی ره به گنجینهٔ اسرار نبرده‌ست کسی من و یک لحظه جدایی ز تو، آن گاه حیات؟ اینقدَر صبر به عاشق نسپرده‌ست کسی! لب نهادم به لبِ یار و سپردم جان را تا به امروز به این مرگ نمرده‌ست کسی ریزش اشک مرا نیست محرّک در کار دامن ابر بهاران نفشرده‌ست کسی آب آیینه ز عکس رخ من نیلی شد اینقدر سیلیِ ایام نخورده‌ست کسی! غیر از آن کس که سرِ خود به گریبان برده‌ست گوی توفیق ازین عرصه نبرده‌ست کسی داغ پنهان مرا کیست شمارد صائب؟ در دل سنگ، شرر را نشمرده است کسی...

دوست دارم، که کَست دوست ندارد جز من حیف باشد که تو در خاطر اغیار آیی.. سعدی

ما دلخـوشی نداریـم غیر از «حسیـن» گفتـن پس خـوش‌ به‌ حـالِ آنکه نامِ تـو را صـدا کرد .. #شب_جمعه

در قنوتت یاد کن ما حاملان درد را .. ای که شب‌های بیابان با تو هستند آشنا

اِی که بر تربتِ من می‌گذری، روضه بخوان نامِ زینب(س) شنوم، زیر لَحد گریه کنم!

«برای اینکه به دنیا قرار برگردد دعا کنید که انسان به غار برگردد»

دلا بسوز ؛ که سوز ِ تو کارها بکند ..

مرا هرچند با از خود گذشتن شادمان کردی تو بی من می‌توانستی خودت هم شادمان باشی...

در حیرتم که عشق از آثار دیدن است ما کورها، ندیدھ چرا عاشقت شدیم؟