🔰حکایت حادثه آتش‌سوزی سینما رکس آبادان؛ «پرونده رکس»؛ روایتِ ناگفته‌های یک فاجعه 🔸 کتاب «پرونده رکس» دریچه‌ای نو به سوی شواهد و مدارکی با نگاه جرم‌شناسانه، ناگفته‌های یک فاجعه را روایت می‌کند. 🔸سینما رکس آبادان در شب هنگام ۲۸ مرداد ۱۳۵۷ دچار آتش‌سوزی شد و قریب به اتفاق حاضران در سینما زنده در آتش سوختند. تحقیقات حاکی از عمدی بودن حریق بود؛ گروهی آن را کار عمال دولت پهلوی دانستند و گروهی هم انجام آن را کار مخالفان حکومت طاغوت می‌دانند. هم‌زمانی این رویداد با اعتراضات و آشوب‌های انقلاب ۱۳۵۷ و طولانی‌ شدن رسیدگی به آن در سال‌های بعد از انقلاب، گمان‌های مختلفی را درباره عاملان این حادثه ایجاد کرد. 🔸این فاجعه باعث شد نفرت مردم از خفقان حاکم سرباز کند. به‌ویژه در آبادان، مردم بی‌پرواتر از گذشته به میدان آمدند و ماهیت رژیم طاغوت برای آنان بیش از پیش افشا شد. به مصداق عدو شود سبب خیر، برخلاف خواست عاملان جنایت که امیدوار بودند باعث ایجاد تنفر از جبهه انقلاب شود. ibna.ir/x6HwR @ibna_official

🔰عضو هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی در گفت‌وگو با ایبنا؛ ترویج کتابخوانی نسخه واحدی ندارد 🔸استاد تمام گروه روانشناسی بالینی دانشگاه علامه طباطبایی، معتقد است: برای ترویج کتابخوانی نمی‌توان یک نسخه واحد برای همه افراد ارائه کرد. لازم است شناخت دقیق‌تری از علایق، استعدادها، انگیزه‌ها و نیازهای مطالعاتی افراد داشته باشیم. 🔸نخواندن برای افرادی که با کتاب و مطالعه ارتباط عمیق دارند، می‌تواند احساس کمبود ایجاد کند؛ زیرا مطالعه برای آن‌ها فقط یک سرگرمی نیست، بلکه بخشی از زندگی و هویت آن‌هاست؛ بنابراین لازم است در جامعه الگوسازی مناسبی درباره کتاب و مطالعه انجام شود. وقتی مطالعه به‌عنوان یک ارزش اجتماعی معرفی شود، انگیزه افراد برای حرکت به این سمت افزایش پیدا می‌کند. 🔸 تجربه نشان داده است خانواده‌هایی که کتاب در محیط زندگی آن‌ها حضور دارد و یا کتاب در میان اعضای خانواده ردوبدل می‌شود، کودکان از کودکی با کتاب ارتباط می‌گیرند و زمینه رشد فکری بیشتری برای فرزندان خود ایجاد می‌کنند. بسیاری از افراد خاطرات ماندگاری از کتاب‌هایی دارند که در کودکی هدیه گرفته‌اند؛ همین سنت هدیه دادن کتاب می‌تواند یک فرهنگ ارزشمند در جامعه باشد. ibna.ir/x6J4X @ibna_official

🔰گفت‌وگو با سحر قدیمی مترجم رمان «گور زندگان»؛ آنا پائولا مایا؛ قصه‌گویی در جهانی سرشار از خشونت 🔸سحر قدیمی به سراغ رمانی از آنا پائولا مایا رفته و کتاب «گور زندگان» را از این نویسنده برزیلی ترجمه کرده است. این کتاب در نشر خوب منتشر شده. در زیر درباره جهان داستانی این نویسنده با این مترجم ادبیات جهان گفت‌وگو کرده‌ایم. 🔸آنا پائولا مایا نویسنده‌ای است که مضمون آثارش با بعضی از موضوعاتی که در جهان امروز بسیار مورد توجه قرار گرفته‌اند، پیوند دارد. مضمون اصلی آثار او خشونت است. از طرف دیگر، کتاب‌هایش کوتاه‌اند و نوعی نگارش بسیار ساده دارند. همین ویژگی باعث می‌شود ناشرها و مترجم‌ها هم با روی خوش‌تری سراغ آثارش بروند. 🔸چیزی که می‌توان درباره‌ی سبک او گفت، حضور مداوم آدم‌های حاشیه‌ای و جهان‌های حاشیه‌ای است. شخصیت‌های او معمولاً دور از شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند؛ در زاغه‌ها، در طبیعت یا در محیط‌هایی بسیار آلوده و خشن. در گرمای شدید کار می‌کنند و عموماً با مشکلات معیشتی زیادی مواجه‌اند. بسیاری از شخصیت‌هایش هم بیمارند. از این نظر، اگر بخواهیم مقایسه‌ای داشته باشیم، آثار او تا حدی به کارهای کورمک مک‌کارتی نزدیک می‌شوند. عناصر رمان‌های حاشیه‌ای و روستایی در آثارش کاملاً دیده می‌شوند. یک وجه ناتورالیستی هم در کارهایش وجود دارد. 🔸یک نوع خشونت عریان در آثارش وجود دارد که گاهی خیلی اغراق‌شده به نظر می‌رسد و حتی حالت نمایشی پیدا می‌کند. این ویژگی در کارهای مایا هم دیده می‌شود. در بعضی از آثارش حتی به نوعی کمدی سیاه نزدیک می‌شود. مثلاً در همان «حماسه درندگان»، به‌خصوص در اثر اول، این ویژگی کاملاً دیده می‌شود. خشونت در آثار مایا از زاویه‌ی متفاوتی دیده می‌شود. در آثار تارانتینو با حجم زیادی از خون‌ریزی، قتل‌های پی‌درپی و خشونتی اغراق‌شده مواجهیم و خودِ این خشونت گاهی به یک عنصر نمایشی تبدیل می‌شود. اما خشونت در آثار مایا بیشتر تلخ و فرساینده است. خود مایا هم این مساله تاثیرپذیری را می‌گوید. ibna.ir/x6JyF @ibna_official

🔰نگاهی به کتاب «شرم‌آگاهی؛ آغاز مسئولیت»؛ در روند ساخته‌شدن شرم مداخله کنیم فهم «ناظم درون» با تفکر نقادانه 🔸کتاب «شرم‌آگاهی؛ آغاز مسئولیت» با این ایده پیش می‌رود که شرم در بستر فرهنگ و از دل روایت‌ها، ارزش‌ها و تفسیرهای ذهنی ساخته می‌شود. نویسندگان با تکیه بر تفکر نقادانه نشان می‌دهند چگونه می‌توان به‌جای صرفِ تاب‌آوری، در روند شکل‌گیری شرم مداخله کرد: انواع شرم را شناخت، واکنش‌های ناهوشیار (تسلیم، فرار، جبران افراطی) را دید، خطاهای شناختی را تشخیص داد و با بازبینی روایت‌های شرم‌زا به مسئولیت‌پذیری احساسی و کاهش رنج غیرضروری نزدیک شد. 🔸نویسندگان شرم را چیزی «بدیهی» و «ریشه‌دار در سرشت ثابت انسان» معرفی نمی‌کنند، آن را پدیده‌ای می‌دانند که در نسبت با زندگی اجتماعی، فرهنگ و تمدن شکل گرفته است؛ یعنی برساخته‌ای اجتماعی و فرهنگی که به اقتضائات زندگی جمعی پاسخ می‌دهد. شرم، در این تصویر، مانند درد عمل می‌کند: هشدار می‌دهد که رفتار ما ممکن است پیوند ما با دیگران را تهدید کند. اما همین سازوکار هشدار، وقتی شدید و پیچیده شود، می‌تواند برعکس عمل کند و فرد را به جای حفظ تعلق، به سمت گسست و انزوا ببرد. از همین جاست که کتاب مسئله را تعریف می‌کند: شرم قرار بوده مانع گسست باشد، اما گاهی خود به عامل تشدید گسست بدل می‌شود؛ و اینجاست که نیاز به فهم، تفکیک و مداخله پیدا می‌کنیم. 🔸کتاب می‌گوید برای دستکاری روایت‌ها باید اعتبارشان سنجیده شود. این سنجش از مسیر پرسشگری نقادانه می‌گذرد: شناسایی ارزش‌ها و باورهایی که خوراک روایت‌های شرم‌اند، اعتبارسنجی آنها و پالایش مفاهیم شرم‌زا. این رویکرد، به یک پیام اخلاقیِ مبهم ختم نمی‌شود، بلکه به یک دعوت روشی ختم می‌شود: به جای آنکه شرم را یک «حکم» درباره خود بدانیم، آن را یک «ساختار روایی-شناختی» بدانیم که می‌شود درباره‌اش پرسید، آن را آزمود، و در صورت ناکارآمدی تغییرش داد. از این مسیر، مفهوم مسئولیت‌پذیری احساسی شکل می‌گیرد: فرد نقش فعال‌تری در ساخته‌شدن احساساتش به عهده می‌گیرد و به جای تکرار مسیرهای قدیمی، امکان تجربه‌های هیجانی پویاتر را پیدا می‌کند. 🔸در روایت کتاب پدیده‌ای است که در دل تمدن، ارزش‌ها و نیاز به تعلق ساخته می‌شود و سپس در ذهن فرد با روایت‌ها و تعبیرهای شناختی ادامه حیات می‌دهد. اهمیت کتاب در این است که به خواننده می‌گوید اگر شرم «ساخته می‌شود»، می‌توان آن را بازساخت؛ آن هم با کندوکاو در روایت‌ها، شناسایی باورهای ناکارآمد و سنجش آنها با تفکر نقادانه. نتیجه‌ای که کتاب پی می‌گیرد، عبور از شرم فلج‌کننده و نزدیک شدن به مسئولیت‌پذیری احساسی است؛ مسئولیتی که در متن کتاب، به معنای سرزنش خود نیست، بلکه به معنای پس گرفتن سهم خود در ساختن تجربه هیجانی و رها شدن از رنجی است که «غیرضروری» ساخته می‌شود. ibna.ir/x6H96 @ibna_official

🔰سالروز ۲۸ مرداد در میزگردی با حضور مختاری اصفهانی و رئیس جعفری؛ مختاری اصفهانی: حمله به مصدق یک پروژه امنیتی/ رئیس جعفری:‌ هدف سفیدشویی مداخلات خارجی است 🔸مختاری اصفهانی: من حتی حمله به مصدق را یک پروژه امنیتی هم می‌بینم. شما مصدق را به عنوان یک نمادی که می‌تواند برای نیروهای آزادیخواه الهام‌بخش باشد، تخریب می‌کنید. رئیس جعفری:‌ به نظر من در پایان می‌خواهند یک سفیدشویی از مداخلات قدرت‌های خارجی در کشور بکنند. یعنی یکی از چیزهایی که خیلی دارد برجسته می‌شود این سفیدشویی است که دارد اتفاق می‌افتد. 🔸نگاه سیاسی غلبه کرده است بر شناخت مصدق. بدون اینکه یک نگاه تاریخی و علمی به او داشته باشیم. پاسخی که می‌خواهیم به زندگی مصدق بدهیم با نگاه امروزی است، نگاه سیاسی است، نگاه ژورنالیستی است. این نگاه باعث شده ما یا به مصدق یک قدسیتی ببخشیم و یا کاملا او را به حضیض ذلت بیاوریم و این یک آفت در نگاه تاریخ معاصر است. الان می‌بینیم در مذاکرات ایران و آمریکا یک عده بدون اینکه مطالعه‌ای و مستندی داشته باشند، عده‌ای از یکسو می‌گویند مصدق به آمریکایی‌ها اعتماد کرد و عده‌ای دیگر می‌گویند همین مصدق در مقابل آمریکایی‌ها لجاجت و عناد کرد. هر دو اشتباه می‌گویند چون مبتنی بر اسناد نیست. 🔸اگر از وجه منطقی ببینیم، می‌توانیم هم اشتباهات مصدق را بگوییم و هم خوبی‌های او را بگوییم. نکات مثبت و منفی را با هم بگوییم. این نگاه سیاسی و این نگاه ابزاری و این نگاهی که مصدق را مانع می‌بیند، باعث شد تا نگاه علمی نداشته باشیم. شما می‌بینید بعد از اینکه اصلاحات صورت می‌گیرد و اتفاقاتی که دارد می‌افتد، مخصوصا با دادگاه کرباسچی، شهردار تهران، کتابی به نام «جامعه‌شناسی نخبه‌کشی» از علی رضاقلی توسط نشر نی منتشر می‌شود که خیلی هم برجسته می‌شود. آن کتاب برای خواننده عام می‌تواند مفید باشد. حتی زندگی مصدق را به صورت عمیق واکاوی نمی‌کند. خیلی سطحی به امیرکبیر، قائم مقام و مصدق پرداخته است. ولی چون این کتاب در یک فضای سیاسی منتشر شد، پس برجسته می‌شود و به چاپ شصتم می‌رسد. کتاب پاسخ به این است که در ایران می‌خواهند اصلاحات را سرکوب و آن را عقیم کنند، نمونه هم این است. در همان دادگاه کرباسچی هم نخبه‌کشی چند بار مطرح شده است ولی کتاب یک اثر علمی نیست. 🔸طبیعتا کتاب «مصدق بدون نفت» جای اصلاح خیلی زیاد دارد. همان‌طور که آقای مختاری فرمودند، بخشی اصلاح تاریخی است. آن قسمت در مورد جبهه ملی و ملی مذهبی‌ها و یا نکاتی در مورد اعتدالیون. این اشتباه حتما باید اصلاح شود و بازبینی شود. یک جاهایی طبیعتا به این دلیل دیده نشده که من شاید حس می‌کردم مصدق نقشی در آن وقایع نداشته است. یعنی من در بستر زندگی مصدق آمده بودم و وقایع را بازبینی کرده بودم. طبیعتا بسیاری از وقایعی را که مصدق در آنها نقش نداشت، ندیدم. می‌شود اینها را از پاورقی یا جاهای دیگر اصلاح کرد. ibna.ir/x6JB3 @ibna_official

🔰گزارشی از یک صنعت پرطرفدار ادبیات کودک‌ونوجوان؛ باورتان نمی‌شود چه کشورهایی کتاب مانگا تولید می‌کنند 🔸آنچه این کشورها را به هم نزدیک می‌کند، لزوماً تولید «انیمه» به معنای ژاپنی آن نیست؛ بلکه استفاده از زبان تصویری‌ای است که انیمه و مانگا در جهان محبوب کرده‌اند. قاب‌های پویا، شخصیت‌های اغراق‌شده، روایت‌های چندقسمتی، ترکیب متن و تصویر و توجه ویژه به جهان‌سازی، اکنون دیگر مختص یک کشور نیستند 🔸️از نظر اصطلاح‌شناسی، مانگا به‌معنای دقیق کلمه به کمیک ژاپنی گفته می‌شود و نمی‌توان هر کتابی را که ظاهر انیمه‌ای دارد «مانگا» نامید. در چین اصطلاح «مانهوا» و در کره جنوبی «مانهوا» یا «وبتون» رایج است و در کشورهای دیگر نیز عناوینی مانند «مانگای غربی» یا «کمیک متأثر از مانگا» استفاده می‌شود. با این حال، وجه مشترک همه آنها تأثیر چشمگیر زبان تصویری ژاپنی است؛ زبانی که از قاب‌بندی و طراحی شخصیت تا روایت اپیزودیک و توجه به حالات چهره و حرکت را دربرمی‌گیرد. 🔸اگر قرار باشد کشوری را نام ببریم که در کنار ژاپن یک نظام مستقل برای تولید داستان‌های تصویری آسیایی ساخته، چین یکی از نخستین گزینه‌هاست. در چین این آثار عمدتاً با عنوان مانهوا (Manhua) شناخته می‌شوند و در سال‌های اخیر همزمان با گسترش انیمیشن و اقتباس‌های تصویری، جایگاه قابل توجهی در صنعت کتاب و سرگرمی پیدا کرده‌اند. 🔸شاید عجیب‌ترین گزینه در این فهرست فرانسه باشد؛ کشوری که خود یکی از مهم‌ترین خاستگاه‌های سنت کمیک اروپایی است. با این حال، فرانسوی‌ها در دهه‌های اخیر هم به مصرف‌کنندگان بزرگ مانگا هستند و هم بخشی از صنعت نشر و تولید آثار متأثر از مانگا را نیز شکل داده‌اند. 🔸ژاپن همچنان خاستگاه و یکی از قدرتمندترین مراکز این صنعت است، اما زبان مانگا دیگر فقط به زبان ژاپنی حرف نمی‌زند. در کشورهای مختلف، نویسندگان و تصویرگران این زبان را یاد گرفته‌اند و حالا با واژگان فرهنگی خودشان داستان‌های تازه‌ای می‌نویسند؛ داستان‌هایی که ممکن است روزی از صفحات یک کتاب در چین، کره، فرانسه، آمریکا یا هند آغاز شوند و سرانجام به صفحه نمایش مخاطبانی در سراسر جهان برسند. ibna.ir/x6JB8 @ibna_official

🔰گفت‌وگو با فریدون مجلسی به مناسبت ۲۸ مرداد ۱۳۳۲؛ کودتا نبود، برکناری نخست‌وزیر با قانون اساسی غیردموکراتیک بود 🔸فریدون مجلسی گفت: هرگز بیزاری خود را از رفتار فاتحانه و بستانکارانه نظامیان در چند سال نخست، که با پیدایش ساواک نیز به آنان به ارث رسید، فراموش نکرده‌ام؛ اما آگاهی‌های بعدی موجب تعدیل نظرم هم درباره شخصیت اسطوره‌ای‌شده مصدق و هم درباره چگونگی برکناری او شد. امروز دیگر آن واقعه را «کودتا» نمی‌دانم، بلکه آن را برکناری نخست‌وزیر بر اساس قانون اساسی، در جامعه‌ای غیردموکراتیک و با قانون اساسی‌ای غیردموکراتیک می‌دانم. 🔸آمریکا از برکناری مصدق بسیار خشنود بود، زیرا از برنامه‌های حزب توده اطلاعات داشت، هرچند هنوز تمام ابعاد سازمان افسری آن کشف نشده بود. نگرانی آمریکا به حدی بود که در اسناد سری، چندین روز پیش از ۲۸ مرداد، گزارشی از شورای امنیت ملی آمریکا وجود دارد که بر اساس آن، آیزنهاور از آلن دالس، رئیس سیا، می‌پرسد اگر حزب توده موفق شود با کودتا بر تهران مسلط شود، آیا «پلانB » یا برنامه جایگزینی وجود دارد؟ 🔸️ زیرا اولاً از یک هزینه و خطر جنگی آسوده شد و ثانیاً با مشارکت در کنسرسیوم بین‌المللی صنعت نفت ایران، طبیعتاً از منافع آن بهره‌مند شد. اما اعمال زور زاهدی برای خلع مصدق، به نظر من، نیاز به «دوپینگ خارجی» نداشت. زیرا در ۲۷ مرداد، اتفاقاً پس از دیدار سفیر آمریکا با مصدق، به حزب توده دستور داده شد خیابان‌هایی را که چند روز در اختیار داشت ترک کند. فردای آن روز، صبح ۲۸ مرداد، ۲۷ تانک از پادگان اقدسیه حرکت کردند. چون بنزین نداشتند، در پمپ دروازه دولت سوخت‌گیری کردند و راهی خیابان کاخ شدند 🔸پس از ۲۸ مرداد، مصدقی‌ها و گروه‌های چپ، بازندگان اصلی و ناراضی بودند. شاه نیز اعتبار خود را نزد طرفداران مصدق و روشنفکران چپ‌گرا، از جمله بخشی از نویسندگان، شاعران و هنرمندان، تا حدود زیادی از دست داد و بیشتر متکی به حمایت فرودستان و توده مردم بود. بسیاری دیگر نیز اساساً درگیر این موضوع نبودند و در برنامه توسعه کشور به کار خود مشغول بودند. با توجه به سرکوب شدید حزب توده، نویسندگان و روشنفکرانی که اغلب تمایلات چپ داشتند، به منتقدانی محتاط تبدیل شدند. ibna.ir/x6Jzz @ibna_official

🔰تبدیل پوشش به روایت و تبدیل کتاب به بخشی از سبک زندگی؛ از لباس تا گفت‌وگوی فرهنگی؛ وقتی کتاب وارد جهان پوشاک می‌شود 🔸رابطه ادبیات و سبک پوشش دیگر به الهام گرفتن طراحان از رمان‌ها و شخصیت‌های ادبی محدود نیست؛ کتاب امروز به اکسسوری، منبع هویت فرهنگی و حتی محور باشگاه‌ها و محافل ادبی خانه‌های بزرگ پوشاک تبدیل شده است. از جوآن دیدیون و ویرجینیا وولف تا کیف‌هایی با الهام از جلد کتاب‌ها و کتاب‌فروشی‌های لوکس، مرز میان ادبیات، هنر و سبک زندگی بیش از هر زمان دیگری در حال محو شدن است. 🔸رابطه ادبیات و سبک پوشش تنها در مجموعه‌های لباس باقی نمانده است. در سال‌های اخیر، خود کتاب نیز به موضوع طراحی اکسسوری تبدیل شده است. خانه کوچ مجموعه‌ای از آویزهای چرمی را با الهام از کتاب طراحی کرده است؛ کتاب‌هایی کوچک با جلدهای برجسته و جزئیات ظریف که می‌توان آنها را به کیف و دیگر لوازم شخصی متصل کرد. 🔸این تحولات را می‌توان بخشی از تغییر جایگاه کتاب در فرهنگ معاصر دانست. در شرایطی که بخش بزرگی از مطالعه و مصرف فرهنگی به فضای دیجیتال منتقل شده، کتاب چاپی همچنان توانسته جایگاه خود را حفظ کند؛ حتی در برخی موارد، به نشانه‌ای از هویت فرهنگی و سلیقه فردی تبدیل شده است. ورود کتاب به جهان سبک پوشش نیز از همین منظر قابل توجه است. فردی که کتابی را در دست می‌گیرد یا روی میز کافه می‌گذارد، تنها یک اثر ادبی را حمل نمی‌کند؛ انتخاب او می‌تواند بخشی از تصویری باشد که می‌خواهد از خود ارائه دهد. ibna.ir/x6Jy8 @ibna_official

🔰تانا فرنچ؛ پدیده ایرلندی که فاتح فهرست تریلرهای قرن شد 🔸نشریه نیویورک‌تایمز و مخاطبانش با انتشار دو فهرست مجزا از برترین تریلرهای قرن ۲۱، تانا فرنچ، نویسنده ساکن دوبلین را به عنوان موفق‌ترین چهره ادبی این حوزه معرفی کردند. کارشناسان و مخاطبان نیویورک‌تایمز، آثار او را در ردیف بزرگانی چون جان لوکاره و گیلیان فلین نشاندند. 🔸در هر دو فهرست، رمان «در جنگل» (In the Woods)، نخستین اثر فرنش در سال ۲۰۰۷ بهترین کتاب او شناخته شد. این رمان رتبه ششم را در جایگاه خوانندگان و رتبه سوم را در ارزیابی کارشناسان به دست آورد. نیویورک تایمز این رمان را «تصویری هوشمندانه و فوق‌العاده فضاساز از فقدان، حافظه و معماهای بی‌پایان رفتار انسانی» خوانده است. رمان «در جنگل» آغازگر مجموعه شش‌جلدی جوخه قتل دوبلین (Dublin Murder Squad) بود که در سال ۲۰۱۶ پایان یافت. ibna.ir/x6JxB @ibna_official

🔰هوش مصنوعی و ادبیات جنایی؛ دیپ‌فیک قواعد رمان‌های جنایی را نیز تغییر داده است! 🔸گسترش فناوری «دیپ‌فیک» تنها شیوه تولید محتوای جعلی را تغییر نداده، بلکه به اعتقاد یک نویسنده استرالیایی، قواعد روایت در رمان‌های جنایی را نیز دگرگون کرده است؛ تا جایی که در این آثار، دیگر نه تصویر و صدا، بلکه اعتماد و حقیقت به اصلی‌ترین معما تبدیل شده‌اند. 🔸خطر دیپ‌فیک زمانی دوچندان می‌شود که به‌صورت هدفمند برای فریب افراد به کار گرفته شود. او به پرونده‌ای در هنگ‌کنگ اشاره می‌کند که در آن، یکی از کارکنان بخش مالی یک شرکت مهندسی، پس از شرکت در یک جلسه ویدئویی که همه حاضران آن با فناوری دیپ‌فیک شبیه‌سازی شده بودند، بیش از ۲۵ میلیون دلار به حساب کلاهبرداران منتقل کرد. همچنین انتشار تبلیغات جعلی با حضور چهره‌های مشهور یا ویدئوهای ساختگی از سیاستمداران را از دیگر نمونه‌های سوءاستفاده از این فناوری می‌داند. 🔸️گسترش دیپ‌فیک تنها قربانیان بی‌گناه را با خطر ترور شخصیت مواجه نمی‌کند، بلکه راهی برای انکار مدارک واقعی نیز در اختیار افراد قرار می‌دهد. به گفته او، همان‌گونه که در سال‌های گذشته برخی افراد در واکنش به افشاگری‌ها مدعی می‌شدند «حسابم هک شده است»، اکنون نیز ممکن است ادعا کنند «دیپ‌فیک شده‌ام»؛ دفاعی که به‌ویژه برای افراد ثروتمند و صاحبان نفوذ، با بهره‌گیری از شرکت‌های مدیریت اعتبار و شبکه‌های تبلیغاتی، می‌تواند به ابزاری برای تغییر افکار عمومی تبدیل شود. ibna.ir/x6Jc9 @ibna_official

🔰در تکریم از آزادگان برگزار شد؛ نکاتی از گزارش‌های محرمانه از اسرای ایرانی 🔸معصومه آباد، مؤلف کتاب من زنده‌ام گفت: در گزارش محرمانه‌ای که از وضعیت اسرای ایرانی در عراق منتشر شد، عراقی‌ها دریافتند ادامه جنگ بی‌فایده است. 🔸در واقع اسرای ایرانی در عراق، برشی از جامعه ایران بودند و فرهنگ مقاومت را از جامعه خود وام می‌گرفتند. به خاطر دارم در سال‌های پایانی اسارت، گروهی از پژوهشگران و تاریخ‌نگاران به اردوگاه‌ها آمدند و اسنادی از مصاحبه با اسرا گردآوری کردند. 🔸بعدها وقتی گزارش این بازدید منتشر شد، در آن ذکر شده بود که در اینجا افرادی اسیر هستند که می‌توان آن‌ها را بازیگران جنگ جهانی سوم دانست. در کنار این گروه، جامعه‌شناسانی نیز حضور داشتند که تحلیل کردند بهتر است جنگ عراق و ایران پایان یابد؛ چرا که حریف این نیروهای معتقد، صبور و آماده در صحنه جنگ نیست. ibna.ir/x6JBd @ibna_official

🔰نگاهی به نمایش «اوراتوریای اتهام»؛ ما دستورات را اطاعت کردیم 🔸نمایش «اوراتوریای اتهام» به کارگردانی محمودرضا رحیمی، اقتباسی آزاد از نمایشنامه‌ی مستند «بازجویی» اثر پیتر وایس، این روزها روی صحنه است. 🔸️محور دفاعیه‌ متهمان نمایش یک جمله است: ما دستورات را اطاعت کردیم. همین جمله، سال‌ها پیش‌تر، در دادگاه اورشلیم از زبان آدولف آیشمن هم شنیده شده بود؛ کسی که مسئول سازمان‌دهی انتقال میلیون‌ها یهودی به اردوگاه‌های مرگ بود. هانا آرنت، فیلسوف آلمانی‌-آمریکایی که آن دادگاه را از نزدیک پی گرفت، به‌جای آنکه در آیشمن دنبال انگیزه‌ای شیطانی یا نفرتی عمیق بگردد، به نتیجه‌ای غیرمنتظره رسید: او نه هیولا بود و نه دیوانه، بلکه کارمندی معمولی بود که وظیفه‌اش را با «کارآمدی» انجام می‌داد، بی‌آنکه لحظه‌ای درباره‌ی معنای آنچه انجام می‌دهد بیندیشد. 🔸️درجه‌ همکاریِ متهمانِ نمایش با یکدیگر یکسان نیست: برخی نقشی کوتاه و حاشیه‌ای داشته‌اند، برخی دیگر سال‌ها در قلبِ نظامِ اردوگاه فعالیت کرده‌اند. اما نکته‌ی مهم این است که مفهوم ابتذال شر، دقیقاً همین طیف را توضیح می‌دهد؛ چرا که آرنت شر را در یک تصمیمِ واحد یا یک لحظه‌ی هولناک جست‌وجو نمی‌کرد، بلکه آن را در انباشتِ اقدامات کوچک و روزمره‌ای می‌دید که هرکدام به‌تنهایی چندان مهم به نظر نمی‌رسند. ibna.ir/x6JBt @ibna_official