‏هممون به یکی نیاز داریم که اتفاق‌های روزمون رو بهش بگیم.

همه میگن سال آخر دبیرستانمون عالی بود کاش برگرده اون روزا، اما من نه تنها از جو مدرسه متنفرم بلکه از آدماش و افراد به ظاهر دوستشم متنفرم و خوشحالم که دیگه قرار نیست اون روزا تکرار بشه.

‌زندگی هم واقعا مسخرست ها، مثلا از یه جایی به بعد نمیدونی چته، حالت نه خوبه نه بد. درنهایت فقط یه سوال‌ و دائما از خودت میپرسی که میتونی ادامه بدی؟ جوابت منفیه اما بازم داری ادامه میدی.

هرچی بیشتر به آسمون نگاه میکنم، عظمت و بزرگی خدا بیشتر از قبل بهم ثابت میشه.

ولی اتفاقا و تصمیمای یهویی که خیلی حالمو خوب میکنه>>>

ولیی اون ضدحال بعد خوشحالی<<

انگار روالش همینه.. خوشحال شو، ذووق کن خب الان حالت خوبه؟ پس کنسله.

این نیز بگذرد.

انتظار کشیدن خیلی سخته، خیلی زیاد.

دیدن زندگی آدمای موفق باعث میشه کلی انرژی بگیرم.

باید یاد بگیرم نیمه پر لیوان و ببینم.

بنظرم از دست دادن غمگین‌تر از نرسیدنه، من ترجیح میدم به چیزی که دوس دارم نرسم تا اینکه اونو داشته باشم و یهو از دستش بدم.