‏یه‌جوری زندگیم بلاتکلیفه انگار نازنین‌زهرام.

قبلاً گفتم صبورم؟ نه خداجون، من بیخود کردم. صبور نیستم و هرلحظه دلتنگِ تک‌تک جزئیات چهره‌شم. هرلحظه، همیشه و فراتر از آن.

گیتارزدن شبیه ترشی درست کردنه نمیدونم شایدم نباشه اما من پول میخام.

:))

خانواده ایرانی این مدلیه که هر کاری میکنه که نتونی مستقل شی که تا ابد بتونه با خیال راحت شکنجه روانیت کنه.

من روز ولنتاین: ‹ @ifentanyl ›

یجوری هیچ‌چیز و هیچ‌کس دیگه برام مهم نیست که خودمم دارم میترسم.

اینکه نمیدونم دقیقا دارم با زندگیم چیکار میکنم،استرسم میده.

واقعا ازینکه انرژی منفی اطرافیانم رو بگیرم و بهشون امید و انرژی مثبت بدم خسته شدم. چونکه وقتی خودم همچین چیزی نیاز دارم اونا کاملا برعکس رفتار میکنن. از این به بعد برنامه بی رحمیه.

آدم همیشه به یکی احتیاج داره تا باهاش در مورد همه چیز همونجوری حرف بزنه که با خودش حرف میزنه.

کاش تو آموزشگاه های رانندگی به جای گیر دادن به پارک دوبل یکم فرهنگ رانندگی رو یاد می دادن.

‏مردم دارن ازدواج میکنن من هنوز تو اون مرحله که پسره میگه یه عکس بده ببینمت گیر کردم.