روزیکهمیمیرم،
صفحهگوشیمباهرنوتیفیکهمیادروشنوخاموشمیشهولی
هیچکسجوابگویاونپیامانیست..
بادازپنجرهوارداتاقممیشه..
رویمیزمدفترهمیشگیمه..
آهنگایموردعلاقمدیگهپلینمیشنوصدایخندههاوگریههامدیگه
هیچوقتتواتاقمپخشنمیشه؛
یکممیگذرهوکمکمهمهعادتمیکننوهمهچیطوریمیشهکهانگاراز
اولمنیوجودنداشته..
مخاطبایگوشیمفکرمیکننکهاحتمالایااینترنتندارمیا..
وکمکمفراموشممیکننومحومیشم:)