ای درخت آشنا شاخه‌های خویش را ناگهان کجا جا گذاشتی؟ این قرارداد تا ابد میان ما برقرار باد: چشم‌های من به جای دست‌های تو من به دست تو آب می‌دهم تو به چشم من آبرو بده من به چشم‌های بی‌قرار تو قول می‌دهم: ریشه‌های ما به آب شاخه‌های ما به آفتاب می‌رسد ما دوباره سبز می‌شویم! قیصر امین پور

تحقیقات نشون دادن پیشرفت تحصیلی مادر، بیشتر از ضریب هوشی پدر و مادر می‌تونه پیشرفت تحصیلی فرزندان رو پیش‌بینی کنه و نکته جالبش اینه که پیشرفت تحصیلی پدر همبستگی معناداری با موفقیت تحصیلی بچه‌ها نداره. البته که این نتایج برای اینکه قابل تعمیم باشن احتیاج به توضیح و تفسیر دارن. مثلا فضای امن و پشتیبان از یه زن و رابطه صمیمانه با همسر و خانواده برای ادامه تحصیل ضروریه و همین فاکتورها در پیشرفت تحصیلی بچه‌ها هم موثره. به طور کلی اگه بچه‌های موفق و خوبی می‌خواید اول روی همسرتون و ازدواجتون سرمایه‌گذاری کنید. #روانی_شناسی

زبان و دل را یکی کنید. - مولا علی(ع) - نهج‌البلاغه، خطبه۱۷۶

از دست آدم‌ها میتوان راحت فرار کرد، اما از دست خویشتن؟ کاش میتوانستم…

تو جمع ازش دفاع کن؛ تو خلوت اشتباهش رو بگو. این قانون رفاقته!

دقیقاً اون زمانی که تو داری ماشینت رو میفروشی تا یه دونه خیلی بهترشو بخری، خریدار ماشین قبلیت داره برای چیزی که واسه تو کم بوده ذوق میکنه و کیلو کیلو قند تو دلش آب میشه! نه که به کم قانع باشیا، نه! تا وقتی که خون تو رگاته و جون تو پاهات، باید برای اوج گرفتن بجنگی؛ ولی لا به لای این دوییدن‌ها، از چیزایی که داری لذت ببر!

اگه نیاز داری اینو بشنوی پس بذار من بگم بهت: به آخر هیچ چیزی فکر نکن. آخرش چی می‌شه؟ هیچی.

بعضی وقت‌ها هم پیام‌های ما تو کانال‌هامون صرفاً برای اعلام زنده بودنه؛ مثل ناله‌های یه نفر از زیر آوار. مثلاً یه بیت شعر می‌گذاریم ولی در اصل می‌خوایم بگیم: [من هنوز زنده‌ام!]

‏تاحالا شده ارتباطتون با فردی قطع بشه ولی نتونید ازش دل بکنید؟ هی دوست داشته باشید پیام بدید بهش یا یه جوری اون ارتباط رو دوباره برقرار کنید، با وجود اینکه میدونید کار درستی نیست؟ یالوم توی کتاب روان درمانی اگزیستانسیال میگه: دلیل این اتفاق ترس های وجودی ما مخصوصا ترس از مرگه‌! چرا که قطع شدن یه ارتباط یه جور حس و تجربه نزدیک به مرگ یا خرده مرگه برامون و ما دوست داریم برخلاف خود مرگ که اجتناب ناپذیره، از مردن‌مون برای اون فرد جلوگیری کنیم و خاطرمون رو برای فرد زنده کنیم تا از حس مرگ فرار کنیم‌..!

- ببین پیچیده نیس، گیرنده‌های ما همینطوری ول معطل نیفتادن هر محرکی رو بگیرن که، اونی که تشویقش اثر داره مهمه که تشویق کنه، اونی که تاییدش اثر داره باید تایید کنه، اونی که تحسینش اثر داره نباشه احساس کمبود می‌کنی. وگرنه کسی که دنبال تایید و تشویق همه باشه باید بره پیش درمانگر و فکر کنه چرا تاییدطلبه، اونی که منتظره تا همه تحسینش کنن هم باید بره ریشه‌یابی کنه که کجای رابطه اولیه‌اش با پدر و مادرش اشتباه بوده که حالا دنبال تحسین شدن از طرف همه است. رابطه‌ای که طرف مقابلت بتونه بسازتت، بتونه به وقتش اینارو بهت بده و وقتی هیچ‌کس، حتی خودت، فکر نمی‌کنی از پسش بربیای، محکم و مطمئن بهت اطمینان داشته باشه و بگه برو به همه نشون بده چند مرده حلاجی، اون رابطه میشه دلچسب و موفق و موندنی، وگرنه که ظاهر و پول و قشنگی و مدرک و همه چیز می‌گذره و می‌ره و تموم میشه. #روانی_شناسی

سرسام گرفتیم. کل سفر کریس رونالدو و کاروان النصر به تهران، حتی چهل‌وهشت ساعت هم طول نخواهد کشید، اما کل کشور دلشوره حفظ آبرو دارد. هر طرف را نگاه می‌کنی، یک نفر دارد نسخه می‌پیچد که برای استقبال از رونالدو باید فلان کار را بکنیم. یکی دنبال زیباسازی مسیر حرکت او از فرودگاه است، یکی دارد محل ورودش به آزادی را موکت می‌کند، یکی تشکیل ستاد استقبال با حضور مقامات عالیرتبه را سفارش می‌دهد و یک گروه پرشمار هم به فکر حل مشکل فیلترینگ برای کریس هستند. این وسط حتی جناب ضرغامی نمک ریخته که: «ایتا و بله نصب کند و به بچه‌محل‌هایش هم بگوید نصب کنند.» آنچه به همین صراحت از سوی وزیر مملکت مورد طعن قرار می‌گیرد، طرح‌هایی است که با صرف هزاران میلیارد بودجه از جیب ایرانیان راه‌اندازی شده، اما گویا تنها کارکردش بانمک‌تر جلوه کردن عزت است! حال و هوای این چند روز تهران، شبیه فیلم «مهمان مامان» مهرجویی است؛ آنجا که ساکنان آن بیغوله همه همسایه‌ها را بسیج کردند و به آب و آتش زدند تا بلکه یک شام آبرومند برای مهمان ناگهانی خود ترتیب بدهند. او آمد، خورد و رفت، اما آیا بعد از آن همه چیز درست شد؟ خرابی در و دیوارها از میان رفت؟ کار و بار اهالی خانه سامان گرفت؟ سوراخ جوراب مرد خانه رفو شد؟ راستی چه ساختید که حالا این همه نگران حضور موقت یک میهمان سرشناس هستید؟ ما برای کمتر از دو روز پذیرایی از رونالدو اینطور سرگیجه گرفته‌ایم و داریم به در و دیوار می‌زنیم، اما کشوری در همسایگی‌مان ترتیب اقامت دایمی او و اهل و عیالش را داده و نگران چیزی هم نیست. یک شیر پاک خوره پیدا می‌شود این فاصله بعید را برای‌مان توضیح بدهد؟ اگر فیلترینگ مایه آبروریزی است، اگر جا دارد تهران زیباتر شود، اگر آزادی رنگ و روی تازه می‌خواهد، اگر فرودگاه باید خوشگل شود و رفتار مسوولان بهبود بیابد، پس چرا این اشکالات را برای ما ایرانی‌ها رفع نمی‌کنید؟ کریس برای یک بازی فوتبال می‌آید و می‌رود، ما اما ساکنان ابدی این خانه پدری هستیم. آیا بخشی از این احترام و تقلا برای بهتر کردن اوضاع، حق‌مان نیست؟ رونالدو نیستیم، آدم که هستیم! [ رسول بهروش ]

چندخطی از حال و هوای؛ این روزهای [ایران جان]