میدانم زندگی ادامه دارد
و منتظر من نخواهد ایستاد،
و باید بدوم تا به قدمهایش برسم.
اما وقتهایی بود که دلم میخواست
کسی به من بگوید، حتی اگر از زندگی
عقب بمانی هیچ اشکالی نخواهد داشت.
من از مامانم یاد گرفتم که
هیچوقت نگم:[ندارم]
مامانم معتقده گفتنِ زیادِ [ندارم]
برکت رو از زندگی آدم میبره.
قدیمیها بهش میگن: مناعتِ طبع.
عارفی را گفتند:
فلانی پشت تو بد گفته
و به تو دشنام داده!
گفت:
حتی میتواند در غیابم،
مرا شلاق بزند!
پنبه نهیم گوش را
از هذیان این و آن...
یکی از چیزهایی که توی آدمها
ازش میترسم، ماهیتشون بعد از
رسیدنه...
اکثر آدمها وقتی میرسن،
خیلیچیزها درونشون تغییر میکنه.
در حدی که احساس میکنی انگاری
هیچوقت نمیشناختیشون..!
میگفت: وقتی جنازه واسه شما نیست،
حلواش براتون شیرین میاد...
گفتم: یعنی چی؟
جواب داد: یعنی وقتی درد برای شما نیست،
از بیرون راجعبهش حرف زدن خیلی راحته.
به این فکر میکنم
هشت میلیارد آدم
امروز رو به هشت میلیارد
حالتِ مختلف شب کردن،
هشت میلیارد آدم
وقتی داشتن میخوابیدن
چه فکرایی توی سرشون چرخیده؟
چه احوالی رو گذروندن!؟
عجیبه آدمیزاد، نه؟
و ما میدانیم دلت میگیرد، از آن چه که میگویند. پس به آغوش ما پناهندهشو.
سوره حجر آیه ۹۷