نمیدونم کجا هستی و در چه حالی هستی که اینو میخونی! اما یادت نره رفیق غم همیشه پر رنگ نمی‌مونه، قوی بمون.

غیر وطن هیچ مگو...

علاجِ حاج محسن برای[ایران]

ما منتسب به توایم؛ مدد یا مرتضی علیﷺ

با اذن حضرت پدر، امیرالمومنین علی‌علیه‌السلام؛ و با کسب اجازه از حضرت مادر، صدیقه‌ی طاهره؛ اقامه‌ی عزای مظلوم‌ عالم سیدالشهدا‌ علیه‌السلام را بر پا میداریم؛ و‌ حرمت نگاه میداریم انشاءالله. [عزای‌ اشرف‌ اولاد آدم است]

• حداقل ده روز موسیقی گوش نکنیم. • حداقل ده روز کمتر بخندیم. • حداقل ده روز لباس مشکی بپوشیم؛ و بگذارید در شهر با لباس مشکی انگشت نما شویم! • حداقل ده روز بعد از آب نوشیدن به اباعبدالله و اصحابش سلام بدهیم. • حداقل ده روز زیارت عاشورا بخوانیم. • حداقل ده روز به محض اینکه تشنه و‌گرسنه شُدیم، چیزی نخوریم! • حداقل ده روز گناهی را که خدایی ناکرده در ذهنمان است، عقب بیندازیم. • حداقل ده روز برای اباعبدالله کار کنیم؛ نه "خودنمایی" • حداقل ده روز حرمت نگهداریم. • حداقل ده روز عزادار باشیم.

می‌گفت: دل های مردم حق الناسه؛ حواست باشه، چطوری با شیعه های مرتضی علی رفتار میکنی..!

مثل بچه‌ای که درکی از غرق شدن نداره تا لب دریا میرم، دور میشم ازت، فاصله می‌گیرم. پشت سرم رو نگاه می‌کنم، همون جای همیشگی منتظر ایستادی. خیلی دور میشم. اون‌قدر تو این سال‌ها رفتم و اومدم که دیگه خودم رو می‌شناسم، می‌دونم به محض اینکه اولین موج به سمتم اومد، به محض اینکه ترسیدم و پاهام خیس شدن، به تو برمی‌گردم حسین‌. مثل آدمی که چیزی گم کرده، هراسون و مضطرب همیشه دور خودم می‌چرخم، اون‌چیزی که آرومم کنه رو پیدا نمی‌کنم. همه چیز رو امتحان می‌کنم اما حفره قلبم با هیچ‌کدوم پر نمیشه. به همه چیز چنگ می‌زنم. وقتی خسته میشم و می‌بُرم، وقتی تنها میشم و امیدی ندارم، تو رو پیدا می‌کنم حسین. خودم رو می‌شناسم. می‌دونم که با قلب پاره‌ پاره‌م، با جون کم رمقم، با روح آشفته‌م، با چشم بی‌تابم، با دست لرزونم، با غم دائمم، با شادی زودگذرم، با گریه سرخودم، با خنده کوتاهم، با گلوی کم‌حرفم، هر جا که ندونم باید چیکار کنم، تو رو صدا می‌زنم حسین.

مردم زرنگ باشید، پسر ام البنین (نه) تو کارش نیست..!