ای یار بکش دستم، آن جا که تو آن‌ جایی. - مولوی

هیچ‌کس اینجا به تو مانند نشد.

پرسیدم: آيا اين همه اضطراب و خشم و غم و درد، فكر می‌کنید كه به‌هرحال، عاقبت، به آنچه می‌خواهید، می‌رسید؟ _به آنچه می‌خواهيم، در رؤيا، هزاربار رسيده‌ایم؛ اما در عالم واقع، حتى وقتى برسيم هم رسيدنى بسيار غم‌بار و پردرد و عذاب خواهد بود؛ رسيدنی، براي دیگران شاید دل‌چسب و شادی‌آفرین، اما برای خود ما، مهدم‌کننده. _چرا باید اینطور باشد؟ _انسان، فقط در رؤياست كه به جميع آرزوهایش، به همان شكلی كه می‌خواهد، می‌رسد_بی‌دغدغه‌ی شکست و حذف و ناکامی‌های متصل به كام. اين، نقش رؤياست و تعريفِ رؤيا. رؤيا، حركتى‌ست ذهنی و زیبا كه منجر به وصلِ بدونِ نقص می‌شود. ما، در رؤياهامان، اگر جشنى به پا می‌کنیم يا حادثه‌ی مهمی را تدارک می‌بینیم، در آن حادثه یا جشن، بسيار كسان را حاضر و ناظر قرار می‌دهيم؛ همه‌ی آن‌ها را که واقعا دلمان می‌خواهد که آنجا، در متن یا حاشیه‌ی آن جشن یا حادثه باشند... - آتش بدون دود[نادر ابراهیمی]

یکی از بچه‌ها دیر رسید سر کلاسش، نفس‌نفس‌زنان گفت: «ببخشید استاد!» لبخندی زد و گفت: «برای من نه… برای رویاهات دیر نکن..» همون یه جمله، از یه تذکر ساده، یه تلنگر بزرگ ساخت. - شهید محمدمهدی طهرانچی

علی(ع) رو معرفی کن:

- وصف نشدنی‌ترین‌ها، واقعی‌ترین‌ها هستند.

همچو مردابیم و هر کس یک نظر بر ما رسید سنگ زد ما را به شوقِ دیدنِ تشویشِ ما... محمد شیخی

"گناه"

و به‌ هنگام‌ دلتنگی به‌ آسمان‌ نگاه‌ کن، ما نگاه‌های‌ تو را به‌ طرف‌ آسمان‌ می‌بینیم.. - بقره‌۱۴۴

- درد، خویشاوندان خود را می‌شناسد.