اتفاقا منم تو این زمینه خیلی حرف دارم و خیلی وقته میخوام بزارم ولی حالشو ندارم تایپ کنم😕

شما ویس بده من تایپ می‌کنم🌷

دارم یه کتاب می‌خونم به نام «پیامبران جدید سرمایه» اثر نیکول اشاف. بعضی قسمت‌هاش توجهم رو بیشتر جلب کرد. می‌فرستم اینجا، نظرتون رو بگید... به نظرتون چقدر درست می‌گه؟

جالبه بدونید چیزی داریم به نام هزینه زن بودن و هزینه مادر بودن، که به این معناست که مثلا یک زن با مدرک لیسانس در سن ۲۲ سالگی، اگه سر کار بره حقوق کمتری می‌گیره از یک پسر در همون سن و با همون مدرک در همون شغل. این مسئله در تمام کشورها هست، حتی کشورهایی که خیلی برای برابری جنسیتی تلاش کردند. شکاف درآمد هرچی سن و تحصیلات زن بالاتر بره بیشتر می‌شه، مخصوصا اگه مادر بشه. و این یه چالش برای فمینیست‌های غربیه. (این چالش توی ایران خیلی به چشم نمیاد چون زن‌های ایرانی مسئولیت اقتصادی ندارند، ولی یه زن آمریکایی نفقه و مهریه و این لوس‌بازیا رو نداره و خودش باید خرجشو بده!)

شما غذایی به نام دوکبوکی(یه غذای کره‌ای) رو دوست داری؟ معلومه که نه! نه بخاطر این که مزه‌ش برات خوشمزه نبوده، بخاطر اینکه اصلا هیچوقت غذای کره‌ای جزو گزینه‌های انتخاب غذات نبوده و بهش فکر نکردی. حالا من و شمای دختر، تاحالا خواستیم رییس‌جمهور بشیم؟ یا قاضی؟ یا وزیر؟ یا فرمانده نظامی؟ نه! نه بخاطر این که خوشمون نمیاد یا به روحیه لطیف‌مون نمی‌سازه، بخاطر این که هیچوقت جزو گزینه‌های ما نبوده! سقف پرواز ما کوتاهه، و کمتر تلاش می‌کنیم!

همون‌قدر که یک زن وظیفه مادری و همسری داره، یک مرد هم وظیفه پدری و همسری داره. اتفاقاً من چند وقت پیش با همسرم صحبت می‌کردم و دیدم دقیقا این چالش تعادل بین کار و زندگی خانوادگی، برای مردها هم هست. مردها یاد گرفتند که باید با هردوی اینا کنار بیان، باید هردو رو داشته باشن. خب، زن‌ها هم باید یاد بگیرند که بتونن هردو رو مدیریت کنند. البته وظیفه مادری زن پررنگ‌تره، و البته زن لازم نیست حتما کار به معنای فعالیت اقتصادی داشته باشه، می‌تونه به هر شکلی فعالیت اجتماعی کنه. ولی این که فعالیت اجتماعی رو حذف کنی تا مادر خوبی باشی، یا قید مادر شدن رو بزنی تا به کارت برسی، هردو پاک کردن صورت مسئله ست.

من با اشتغال خارج از خانه برای همه زنان موافق نیستم. به روحیات هر کس بستگی داره. ولی معتقدم زن باید به شکلی فعالیت اجتماعی داشته باشه. این خودش یه رشد برای زنه. سختی‌ای هست که زن رو رشد میده. (حالا ببینیم خودم چه گلی به سر خودم می‌زنم توی زندگی آینده‌م🙄😐)

چند وقت پیش یه رمان خارجی می‌خوندم، شخصیت اصلی مادرش رییس پلیس یه منطقه بود. بعد یهو به این فکر کردم که ما زن رییس پلیس داریم؟ زن فرمانده داریم؟ یه دونه زن فرمانده داشتیم که بانو حدیدچی دباغ بود. فرمانده شدن ایشون اوایل انقلاب نشون میده آرمان ما همین بود که به شایستگی افراد توجه بشه، فارغ از جنسیت. الان شاید از آرمان خودمون دور شدیم. البته تحقیق کردم. تعداد انگشت‌شماری هستند بانوانی که سرهنگ هستند و درجات بالاتر دارند، خیلی کم. این چیو نشون میده؟ منع قانونی برای زنان وجود نداره که پیشرفت کنند. این چند نفر رفتن و سرهنگ هم شدند. ولی زنان خودشون نمی‌خوان، و ساختار عرفی جامعه هم نمی‌پذیره... این فقط یه مثال بود از چیزی که بهش می‌گن سقف شیشه‌ای.

بعضی عکس‌ها رو ویرایش زدم. شما نظرتون چیه؟