توپ تانک فِشفِشه تِرامپ بایِد کُشتِشه با فِشفِشایِ اصفانَم، بایِد کُشتِشه😁 #شعار_اصفهانی @istadegi

این قدری که رد شدن با ماشین از این تونل‌‌های پر از آدم و پرچم حال میده تونل های شهربازی حال نمیده😃 @istadegi

⚠️قابل توجه⚠️ خفت گیری ترامپ روبروی گلستان شهدا... 😎 @istadegi

مردم یه جوری احساساتی شده بودن میخواستن با چوب پرچم بزنن بنده خدا را...! مردم دیگه براشون ماکت و واقعی مهم نیست از بس حالشون بهم میخوره از این موجود😬 بیچاره اون کسی که این نقش را قبول کرده فک کنم رفیقاش باهاش مشکل داشتند🙄

دقت کردید از وقتی حضرت آقا شهید شدن، خیابان گرد شدیم...؟! 😢 @istadegi

به عبارت دقیق تر آواره کوچه و خیابون شدیم

منم همینطور دوست عزیز... منم همینطور...😶 بعد می‌دونید دلم از چی می‌سوزه؟ این که سخیف‌ترین و احمقانه‌ترین محتواها بالای ۳، ۴ هزار نفر عضو دارن 😕

🔴 وطن قطب نما است ✍️ محمد فاضلی؛ جامعه شناس ایرانی نوشت🔻 1️⃣ نوزده سال است این خاطره را با خودم نگه داشته‌ام و مطمئن بودم روز نوشتن آن فرامی‌رسد. سال ۲۰۰۷ میلادی فرصت مطالعاتی چند ماهه‌ای را در لندن می‌گذراندم. تمام این چند ماه به غیر از هفته آخر را در کتابخانه دانشگاه و پشت میز مطالعه گذراندم. هفته آخر را برای دیدن شهر وقت گذاشتم و شناختم از لندن محدود به همین چند روز است. اما در آن چند روز با نکته مهمی مواجه شدم. 2️⃣ انگلستان استعمارگر بزرگ است که اثر جنایات آن در سراسر عالم از شرق تا غرب گسترده است. میلیون‌ها نفر قربانی سیاست‌های استعماری بریتانیا شده و ملت‌ها قرن‌ها توسط این کشور غارت شده‌اند. غرب آسیا و آن‌ گونه که غربی‌ها می‌گفتند. «خاورمیانه» هم قربانی سیاست‌های استعماری بریتانیا بوده است. بدیهی است سربازان بریتانیایی که به این منطقه گام می‌گذاشتند، متجاوز و مدافع سیاست‌های استعماری بودند. 3️⃣ گوشه گوشه لندن – بالاخص در مناطق مرکزی و قدیمی – شاهد نصب مجسمه‌هایی از فرماندهان، افسران و سربازان انگلیسی است که قرن‌ها به کشورهای دیگر تجاوز کردند، کشتند، استعمار کردند و حافظ منافع نامشروع بریتانیا در کشورهای هدف تجاوز بودند. 4️⃣ در یکی از پیاده‌روی‌های همان هفته آخر در منطقه مرکزی لندن با مجسمه بسیار بزرگی از سربازارن و یادبود توپخانه سلطنتی مواجه شدم. زیر این مجسمه بزرگ چیزی شبیه به این عبارت نوشته شده بود: «به یاد سربازان و شهدای توپخانه سلطنتی در بین‌النهرین ... ایران و ...». دقیق یادم نیست بقیه عبارت چه بود، اما همین بخش از آن نوزده سال است در یادم مانده است. 5️⃣ سربازان انگلیسی متجاوز و آمده بودند تا عامل پیشبرد منافع بریتانیا در کشورهای دیگر باشند. اما بنای یادبود توپخانه سلطنتی، آن‌ها را شهید خوانده بود، شهدایی که هزاران کیلومتر دورتر از انگلستان، در غرب آسیا، در بین‌النهرین، در ایران جنگیده بودند. استعمار، سربازان متجاوز خودش را شهید می‌خواند، برای‌شان بنای یادبود می‌سازد و زینت‌بخش شهرش می‌کند. استعمار گسیل کردن سربازان انگلیسی به غرب آسیا و ایران را عادی جلوه می‌دهد. صد سال بعد از استعمار بریتانیا هم فرستادن سربازان، ناوها و تسلیحات آمریکایی برای ویران کردن ایران را عادی، بشردوستانه و در راستای صلح بین‌المللی جلوه می‌دهد. 6️⃣ اما فقط این نیست که استعمار حضور خودش در هزاران کیلومتر دورتر از کشورش را عادی جلوه دهد، بلکه دفاع کشورهای هدف از خودشان را غیرعادی معرفی می‌کند. گفتمان استعماری، دفاع از وطن را تقبیح می‌کند، نه مستقیم بلکه با هزار ابزار دیگر. نظامی ایرانی که از کشورش دفاع می‌کند، تروریست خوانده می‌شود اما آن‌که از هزاران کیلومتر آن طرف‌تر آمده تا تجاوز کند، بکشد، ویران کند و نابودی بیافریند، پیام‌آور آزادی جلوه داده می‌شود. 7️⃣ نکبت اقتدارگرایی و حکمرانی بد در این است که این گونه ادعاها را پذیرفتنی می‌کند و گروه‌هایی از مردم را به عادی‌سازی تجاوز، همراهی با متجاوز، و تقبیح کردن سرباز و شهید وطن وامی‌دارد. من اما ترجیح می‌دهم برای همیشه سربازان دشمن، خواه انگلیسی‌ها، روس‌ها و آمریکایی‌های مهاجم به ایران شهریور ۱۳۲۰ و تحت دیکتاتوری رضاشاه؛ یا آمریکایی‌ها و اسرائیلی‌های مهاجم به ایران تحت اقتدارگرایی جمهوری اسلامی را متجاوز بدانم. سرباز وطن هم که در حمله خارجی جان می‌دهد، شهید وطن است؛ فرقی نمی‌کند افسر نیروی دریایی ایران باشد که در حمله متفقین جان می‌بازد یا ملوانان #ناو_دنا که با حمله آمریکا در اقیانوس هند به شهادت می‌رسند؛ یا سربازی که در حمله به لانچر موشک‌ها شهید می‌شود. همه شهید وطن هستند. 8️⃣ استعمار، کشورش را قطب‌نما کرده و برای سرباز متجاوزش از واژه «شهید» استفاده می‌کند، حتی اگر چند هزار کیلومتر آن‌سوتر از کشور در جریان تجاوز به ایران، تجاوز به مستعمره‌ای که رفته تا غارتش کند، کشته شده باشد. من ترجیح می‌دهم فریاد بزنم «وطن قطب‌نماست.» سربازی که برای دفاع از خاک وطن، برای دفاع از جان، مال، آبرو و کیان ملت و کشور به خون می‌غلتد، شهید است، عزیز است، بزرگ است؛ حتی اگر دشمن خارجی بخواهد از او انسان‌زدایی کند. انسان‌زدایی کردن از سرباز و شهید وطن، آغاز انسان‌زدایی از همه ماست. 9️⃣ سربازی که از وطن دفاع می‌کند عزیز است؛ حتی اگر با سیاست‌ها و راهبردهای نظام سیاسی‌ای که آن سرباز تحت حاکمیت آن می‌جنگد، مخالف باشم و عمری را برای نقد آن‌ها گذاشته باشم. سرباز و مدافع وطن، خدا به همراهت. هیچ واژه‌ای نمی‌تواند عظمت تو را بیان کند؛ حتی اگر با همه عقایدت مخالف باشم و با همه دیدگاه‌هایم مخالف باشی؛ تو سرباز وطنی، تو بزرگی، تو عزیزی. 🌐کانال انجمن علمی مطالعات اجتماعی در پیام‌رسان ایتا @motaleate_ejtemai

شاید خیلی‌ها بگن جامعه‌شناس‌ها غرب‌زده هستن، سیاه‌نمایی می‌کنن و... شاید خیلی‌ها همین آقای محمد فاضلی رو وقتی مشاور فرهنگی آقای پزشکیان بود، بخاطر پرت کردن میکروفون روی آنتن زده مسخره کردن و گفتن چه آدم بیخودیه... و خب منم خیلی از دیدگاه‌های آقای فاضلی رو قبول ندارم؛ ولی ولی ولی همین که توی این وضعیت، بجای لگد زدن به کشورش و مدافعان کشورش، از اون‌ها دفاع می‌کنه و گفتمان ایران‌دوستی و مقاومت رو ترویج می‌کنه، دمش گرم! خدا خیرش بده. همین آقای فاضلی و امثالش، قبل از جنگ هم سعی می‌کردن جلوی نگاه جنگ‌طلبانه براندازها بایستن و این نگاه رو نقد کنن، فضای گفت‌وگو رو زنده نگه دارن و به جماعت برانداز حالی کنن که التماس برای حمله عمو ترامپ(!) احمقانه‌ترین کار روی زمینه، و سعی می‌کردن به مردم بفهمونن که: علاج در وطن است! #جامعه_شناسی

سرنوشت یک گل! 🌷 در این شبها گل‌های اهدایی مردم، سرنوشت‌ عجیبی دارند! دیشب وقتی پسرک چهار ساله گل رزی را هدیه گرفت، سریع چادر مادرش را کشید و گفت: _مامان مامان، میخوام این گل رو بزارم رو قبر آقا، کجاست؟ مادرش هم لبخندی همراه با بغض زد و گفت: _آقا که هنوز قبر ندارن که! پسرک ناراحت چادر مادرش را رها کرد و گفت: _پس من حالا این گل رو به کی بدم؟ مادرش کمی فکر کرد و بدون هیچ حرفی دست پسرک را گرفت و وارد گلستان شهدا شد و بدون فکر بالای قبر شهید طباطبائیان رفت و روبه پسرش گفت: _گلت رو به این آقا بده، ایشون از طرف تو میرسونن به دست حضرت آقا. پسرک نشست و با دقت گل را روی عکس آقای طباطبائیان گذاشت انگار واقعا به دستش گل را داده باشد. همان جا که نشسته بود پرسید: _ایشون، چطوری گل منو میرسونه به دست آقا؟ مادر لب گزید، جوابی نداشت برای سوال‌های بی انتهای پسرک دستش را گرفت و همان طور که باز به تجمع می‌پیوست گفت: _میرسونه یه جوری دیگه تو نگران نباش. رفتند! اما بی شک گل رز اهدایی پسرک به آقا، زودتر از آنکه فکرش را کند به دست آقا رسیده است. #خرده_روایت @istadegi