من رستم تهمتنم، آواکس رو خوب میزنم! این بچه‌های پای لانچر و ساخت پهباد و موشک، همون نسلی هستند که یه عده بهشون میگفتن نسل ضد و کلی حرف بارشون میکردند و میگفتن این نسل از دست رفت این نسل انقلابی نیست و هیچ وقت نیومدن بگن، این نسل جوونای انقلابی هم داره، دختر چادری داره، پسر مذهبی داره و دشمنم حسابی روی این نسل سرمایه گذاری کرد. تنها کسی که این نسل را فهمید رهبر شهیدمون بودن که میگفتن، این نسل با اینکه انقلاب را ندیده اما منش و رفتار انقلابی داره. حالا جهان ببینه که ما هرچند دو نسل بعد از انقلابیم، روزهای اول انقلاب را ندیدیم، امام عزیزمان را ندیدیدم و.... اما با تمام وجودمان برای انقلاب مایه میگذاریم و ثابت خواهیم کرد آرمان و اعتقاد چیزی نیست که با ظهور نسل‌های جدید از بین بره. با تمام وجودم افتخار میکنم که یه دهه هشتادیم! ✌️🏻 #ما_سرباز_ایرانیم @istadegi

چگونه جنگ رو مثل شهید آوینی روایت کنیم ؟!

بسیار قابل تأمل بود. اگه دنبال ثبت روایت از جنگ هستید حتما این کلیپ رو با دقت ببینید.

✨بسم الله قاصم الجبارین ✨ 📚 #جنگ‌نوشت قسمت ۶: ما مبعوث شدیم ✍️ش. شیردشت‌زاده نمی‌دانم؛ شاید خود آقا قلب ما را آرام کرد. بالاخره شهید، آن هم شهیدی مثل امام خامنه‌ای دستش باز است و قدرت تصرف در عالم ماده دارد. شهید زنده است. خون شهید می‌جوشد و زنده می‌کند. انگار من هم یک بار مرده بودم و زنده شده بودم. یاد وقتی افتادم که رفته بودم بیت رهبری؛ آبان سال ۱۴۰۱، دیدار با مردم اصفهان. به طور معجزه‌واری راهم به بیت باز شد. آن موقع که قدم روی گلیم‌های آبیِ حسینیه امام خمینی گذاشتم، یکی دو سالی بود که قلبم نیمه‌جان بود. بنا به دلایلی، ایمان و احساس و شورم از دست رفته بود و تنها به عقل و منطق پناه آورده بودم. خشکیِ عقل‌گرایی صرف، جانم را خشکانده بود. روحم در کما بود. انگار به زور ونتیلاتور زنده بودم؛ با یک ایمان نیم‌بند. وقتی آقا آمد و وقتی دیدمشان، انگار یک نفر روی روحم عملیات احیای قلبی تنفسی انجام داد. انگار نفس برگشت. ایمان و شور زنده شد. آقا مرا احیا کرد. از طرفی هرچه فکر می‌کردم می‌دیدم اصلا حیف بود آقا شهید نشود. چه شهادت زیبا و پرافتخاری بود. دهان خیلی‌ها را بست. بیشتر مردم فکر می‌کردند آقا توی پناهگاهند؛ ولی آخرش آقا در همان خانه ساده خودشان شهید شدند، همراه چندنفر از اعضای خانواده‌شان. مردانه مقابل دشمن ایستادند و مثل جدشان، مرگ باعزت را به زندگی در ذلت ترجیح دادند. فکر کردن به این چیزها از یک طرف غمگینم می‌کرد – از دست دادن چنین مرد بزرگی غم دارد – و از طرفی باعث می‌شد به این که همیشه طرفدار ایشان بوده‌ام افتخار کنم. آن شب دانشگاه فراخوان زد برای تجمع و راهپیمایی. انقلاب و بعثت مردم در خیابان‌ها از همان شب شروع شد. از همان دهم اسفند. یک ماه قبلش، دوازهم بهمن، آقا گفته بودند که: «اگرچنانچه حادثه‌ای برای کشور پیش بیاید، خدای متعال این مردم را مبعوث خواهد کرد برای مقابله با حوادث و کار را مردم تمام خواهند کرد.». ما مبعوث شدیم برای دفاع از ایران، برای دفاع از حرم جمهوری اسلامی. مبعوث شدیم تا یک‌تنه در برابر تمام کفر بایستیم. همان‌هایی که هجدهم دی، آن خشونت فاجعه‌بار را رقم زدند، حالا هم داشتند زوزه می‌کشیدند و دندان نشان می‌دادند. فکر کرده بودند شهادت آقا پایه‌های نظام را سست کرده و با جنگ شهری و کودتا می‌توان جمهوری اسلامی را نابود کرد. برای همین بود که به خیابان آمدیم. ماه رمضان هنوز به نیمه نرسیده بود؛ ولی ما به شب‌های قدر انقلاب رسیده بودیم. شب اول، ترس در دلمان بود. راستش من خودم را برای درگیری و مردن آماده کرده بودم. توی کیفم وسایل امداد و این‌ها گذاشته بودم؛ ولی وقتی رفتیم، فقط حضور مردم را دیدیم. خبری از مزدوران بیگانه نبود. به راستی عجیب بود. ما تصور می‌کردیم زدن بیت رهبری دیگر آخرش است. توی جنگ دوازده روزه، نیمه‌شب اسرائیل بیشتر فرماندهان ارشد نظامی ما را شهید کرد. از فرمانده ستاد کل گرفته تا فرمانده کل سپاه و...؛ ولی آقا را نتوانست بزند. برای همین دلمان قرص بود. فکر می‌کردیم تا آقا هست کاری نمی‌تواند بکند و شهادت آقا یعنی هرج و مرج و فروپاشی؛ ولی این فکر بخاطر توحید ضعیف‌مان بود. اسرائیل علاوه بر آقا، تمام فرماندهان ارشد ارتش و سپاه را زده بود، ولی ایران در کمتر از بیست و چهار ساعت نه تنها به اسرائیل، بلکه به تمام پایگاه‌های امریکا در منطقه حمله کرد؛ حتی زودتر از جنگ دوازده روزه. آقا نبود؛ ولی خدای آقا کار را دست گرفته بود. خدای آقا زنده بود و هست و خواهد بود. اشتباه ما این بود که بیشتر از ساختار، متوجه اشخاص بودیم. اشخاص مهم‌اند؛ ولی ساختار باید قوی و کارآمد باشد تا با رفتن یک رهبر قوی هم بتواند به کارش ادامه دهد. تازه آنجا ما کارآمدی ساختار جمهوری اسلامی را به چشم دیدیم؛ آنجایی که هر روز خبر ترور یکی از فرماندهان و رجال سیاسی را می‌شنیدیم و سریع بعدی جایگزین می‌شد و آب از آب تکان نمی‌خورد. آقای لاریجانی و وزیر اطلاعات و خیلی از مسئولین ترور شدند؛ ولی این ترورها باعث فروپاشی نشد. مسئولین هیچکدام به ونزوئلا فرار نکردند، اموالشان هم در بانک‌های خارجی نبود. تازه آنجا خیلی‌ها فهمیدند چه دروغ‌هایی به خورد مغزشان رفته. ادامه دارد... #نبرد_آخر http://eitaa.com/istadegi

شبهای بهار آنقدری زیباست که مردم به هم دیگر گل هدیه میدهند، گاهی شاخه‌ای و گاهی هم مشتی و چه قاب قشنگی را به تصویر میکشد گل‌های بهاری در کنار پرچم خوش رنگ ایران😍 زندگی در میان دفاع از میهن و اسلام به زیباترین شکل ممکن در جریان است. ✌️🏻 @istadegi

اون کسی که مارو تهدید به نبرد زمینی میکنه ببینه که ما بچه‌هامون لباس رزم پوشیدن و از همین سن دارن از ناموسشون دفاع میکنن😎 غیرت و وطن پرستی چیزیه که از موقع تولد ما به بچه‌هامون یاد میدیم...! @istadegi

اینقدر جدی بود که جرعت نکردم ازش یه عکس خوب بگیرم، یواشکی ازش فیلم گرفتم🙈 فک نمیکردم از یه دهه نودی حساب ببرم یه روز...😬

کار به یه جایی رسیده راننده هم روی شیشه بغل ماشین میشینه😟 چطوریشو نمیدونم فقط میدونم به مرور دیگه شاید ماشینه سوار آدما بشه با این اوضاع🤭 @istadegi

حالا این که از سن کم به فکر دفاع از وطنن خوبه، ولی من دیشب یه صحنه‌ای دیدم که نگرانم کرد، توی یکی از گشت‌های موتوری بسیج، پشت موتور مرد بزرگسال نشسته بود و پشت سرش یه پسربچه شاید ده دوازده ساله، و قسمت ترسناکش این بود که یه کلاشینکف دست پسربچه بود😐 من نمی‌دونم قانون توی بسیج چطوریه، ولی واقعا این که دست بچه‌ها سلاح بدن و بذارن با سلاح توی منطقه غیرنظامی و بین مردم غیرنظامی بگردن، اصلا و ابدا عاقلانه نیست.

مقاله آقای ظریف، با خیلی حرف‌ها و توهین‌ها مواجه شد... از توهین گرفته تا تهدید و واکنش‌های هیجانی و احساسی... بذارید اول از همه روشن کنم که من هم اصلا و ابدا با آقای ظریف موافق نیستم، و اصلا و ابدا دنبال حمایت از جبهه اصلاحات نیستم و به شدت بهشون منتقدم! ولی یکم تأمل کنید، یکم دور از فضای احساسی که الان هست فکر کنیم... مقاله آقای ظریف خودش می‌تونه یه فرصت باشه، برای این که باب گفت‌وگو بین مردم و نخبگان باز بشه؛ برای اینکه بتونیم روی این موضوع صحبت کنیم که: چرا دنبال صلح و آتش‌بس نیستیم؟ می‌تونیم از طریق نقد منطقی و مستدل مقاله آقای ظریف، خیلی چیزها رو برای مردم روشنگری کنیم. چون مطمئن باشید بخشی از مردم ته ذهنشون این هست که: چرا ایران جنگ رو تموم نمی‌کنه تا خسارت کمتری ببینیم؟ چرا داریم جنگ رو ادامه می‌دیم و کوتاه نمیایم تا مردم کمتری شهید بشن؟ و عزیزان ما موظفیم به این سوال جواب بدیم. موظفیم جواب منطقی و مستدل و خردمندانه بدیم. هم به مردم، هم به تاریخی که در آینده ما رو قضاوت می‌کنه. اگه هرکس این سوال رو پرسید، فوری بزنیم توی دهنش و بگیم تو وطن‌فروش و خائنی، شاید در کوتاه مدت نتیجه خوبی داشته باشیم، ولی به مرور حمایت بدنه مردمی رو از دست میدیم. بعد یکم بیایم عقب‌تر... چی شد که اینجوری شد؟ چی شد که ۱۸ و ۱۹ دی دچار اون جنگ داخلی وحشتناک شدیم؟ چی شد که یه عده از مردم به دشمن ایران التماس کردن بهشون حمله کنه؟ این گسست از کجا ایجاد شد؟ دلایل زیادی می‌تونه داشته باشه، ولی به نظر من نبود فضای گفت‌وگوی محترمانه و منصفانه، بزرگ‌ترین چیزیه که داره به جامعه ما ضربه می‌زنه. ما باید بتونیم با هم صحبت کنیم؛ بدون اینکه دعوا و توهین کنیم. الان جنگه، و توی جنگ فضای جامعه تا حد زیادی همصدا و یکدست میشه، علیه دشمن خارجی متحد می‌شه و صداهای مخالف کمتر شنیده میشن، ولی ما نمی‌تونیم روی اتحادی که در دوران جنگ به وجود میاد خیلی حساب کنیم. همون‌طور که توی جنگ ۱۲ روزه هم اتحاد ملی خیلی قوی شد ولی بعد کم‌کم ضعیف شد. اتحادی که در جنگ به وجود میاد زودگذره، مگر اینکه ما پایه‌هاش رو محکم کنیم، و این استحکام با منطق و گفت‌وگو به وجود میاد، نه فقط با هیجان و احساسات. الان وقتشه بجای تهدید و توهین به آقای ظریف، درست و اصولی مقاله ایشونو نقد کنیم، درباره اینکه چرا زیر بار آتش‌بس با دشمن نمی‌ریم صحبت کنیم، و ذهن مردم رو روشن کنیم. هرکس از مردم گفت چرا جنگ رو تموم نمی‌کنیم، لزوماً خائن نیست! وطن‌فروش نیست! فقط ممکنه دچار خطای شناختی شده باشه، و این سوال سوالیه که طبیعیه برای مردم پیش بیاد. مخصوصاً هرچه شرایط جنگی سخت‌تر بشه، قطعا این سوال توی ذهن مردم میاد. ما باید درست پاسخ بدیم، نه که بگیم این خائنه باید خفه‌ش کرد!! اینطوری مردم متحد می‌مونن، همراه نیروهای مسلح می‌مونن، و ان‌شاءالله ما پیروزیم🇮🇷✨ #جامعه_شناسی