من دیروز می‌خواستم بحث روز دختر رو‌ ادامه بدم... ولی نشد و خیلی سرم شلوغ بود. امروز سعی می‌کنم ادامه بدم

سعی می‌کنم دیدگاهی که خودم بهش رسیدم رو بیان کنم؛ هرچند خودم هم هنوز ابهام دارم، یعنی واقعا یه سری جاها برام هنوز سواله. و البته دیدگاه من برآمده از رویکرد انتقادی جامعه‌شناسانه، مطالعات محدود در زمینه دین و بیانات رهبری هست؛ هرچند خیلی‌ها معتقدند دیدگاه من بیشتر غربیه؛ ولی من معتقدم صرفا یه نگاه عقلانی، تاریخی و جامعه‌شناختیه و ربطی به غرب و شرق نداره. ولی من اصلا ادعا نمی‌کنم چیزی که تا الان بهش رسیدم درسته. صرفاً برداشت منه. و شما هم نباید هرچی من گفتم رو بپذیرید. فکر و مطالعه کنید. درباره نظر سایر ادمین‌ها هم همینطوره.

بله قطعا!!

😑

فکر نمی‌کنم این مرز انقدری که میگید دقیق باشه. بارها در طول تاریخ جابه‌جا شده. حتی از نگاه دینی، پیامبر ما خودشون خیلی از کلیشه‌های جنسیتی رایج زمان خودشون رو شکستند. مثلا اون زمان در عربستان اصلا رایج نبود که مردها عطر بزنند، به موهاشون روغن بزنند، متبسم و خوش‌برخورد باشن. در عربستان زمان پیامبر مردانگی مساوی با خشن بودن و زمخت بودن بود؛ ولی پیامبر ما نه تنها خشن و زمخت نبودن، بلکه مهربان و لطیف بودن. این مثال نشون میده مرزهایی که ما بین امر مردانه و امر زنانه کشیدیم، خیلی هم ثابت و تغییرناپذیر نیستند و بیشتر برساخته تاریخ و جامعه هستند. البته قبول دارم که یه سری تفاوت‌ها ثابته؛ مثل مادری(که اونم به ویژگی‌های فیزیکی بیشتر برمی‌گرده). راستش سوالی که خودم هنوز جواب قطعی براش ندارم اینه که چه ویژگی‌هایی تفاوت واقعی‌اند و چه ویژگی‌هایی کلیشه جنسیتی #جامعه_شناسی

سلام ممنونم، عید شما هم مبارک. ممنونم از لطف شما. البته لطافت زن بدون رنگ صورتی هم حفظ میشه؛ و من فکر می‌کنم ما مفهوم لطافت رو بد فهمیدیم و اون رو با لوس بودن یا ضعف اشتباه می‌گیریم. و البته رشد و کمال زن قبل از هرچیز به مادر بودنش نیست؛ مادری هم بخش مهمی از رشد و کمال زنه(این که میگم بخش مهم بخاطر اینه که نیاز به گذشت و فداکاری و زحمت زیادی داره و برای همین خیلی شرایط رشد رو فراهم می‌کنه). ولی رشد و کمال اصلی زن و مرد، هردو در بندگی خداست. ممکنه این مسیر از مادری هم عبور کنه و ممکنه این اتفاق نیفته. زن و به طور کلی انسان، سه بعد و ساحت اصلی داره: فردی، خانوادگی و اجتماعی. هر سه بعد به یه اندازه مهمن.

درباره رنگ صورتی... ببینید من هیچ خصومت شخصی‌ای با این رنگ ندارم! حتی قابلمه‌های جهیزیه‌م رو صورتی گرفتم چون دیدم اون طیف صورتی قشنگ‌تر از همون مدل آبیه و به دلم می‌شینه(طبیعتاً صورتی با خال‌خال سفید رو به آبی با خال خال نارنجی ترجیح میدم!). این که اینطوری گارد می‌گیرم، مشکلم با جنسیت‌زده کردن رنگ‌ها و تحمیل قالب‌های از پیش تعیین شده به دختران هست! جالبه بدونید تا قبل از دهه هشتاد میلادی، رنگ صورتی هیچ ارتباطی با جنس دختر نداشت و قبل‌تر از اون، بخاطر اینکه حضرت مریم رو با لباس‌های طیف آبی نقاشی می‌کردن، آبی رنگ زنانه بود و صورتی چون به نوعی قرمز ملایم بود و قرمز نماد قدرت بود، صورتی رنگ مردانه و پسرانه بود!! در واقع فقط ۴۰ ساله که رنگ صورتی رنگ دخترانه شناخته شده، اونم به همت شرکت‌های تجاری بزرگ که می‌خواستن پوشاک و سایر محصولات زنانه رو برندسازی کنند و به کمک مصرف‌گرایی‌ای که بین زنان ترویج می‌کنن، سودشونو بیشتر کنند. برای جا انداختن رنگ صورتی برای دخترها، از شخصیت‌های کارتونی مثل باربی استفاده کردن و فکر می‌کنم اصلا ورود باربی به ایران بود که رنگ صورتی رو به عنوان رنگ دخترونه جا انداخت! درواقع اینکه «صورتی مال دختراست»، علاوه بر این که یه قالب تحمیلیه، تهاجم فرهنگی غرب هم هست. رنگ‌ها تعلقی به جنسیت خاصی ندارن؛ بلکه صنعت مد هربار یه رنگ رو به ما تحمیل میکنه(مثلا تم کرم قهوه‌ای برای دکوراسیون داخلی یا تعیین رنگ مد سال و...). شاید ۵۰ سال دیگه رنگ صورتی رنگ پسرونه باشه! بنابراین بجای تن دادن به چیزی که عرف و مد میگه، ببینید سلیقه خودتون چیه و استقلال نظر داشته باشید. #جامعه_شناسی

نمی‌دونم، ولی مطمئنم قضاوت عقل افراد فقط با توجه به رنگ لباسشون اصلا عاقلانه نیست!