😑

فکر نمی‌کنم این مرز انقدری که میگید دقیق باشه. بارها در طول تاریخ جابه‌جا شده. حتی از نگاه دینی، پیامبر ما خودشون خیلی از کلیشه‌های جنسیتی رایج زمان خودشون رو شکستند. مثلا اون زمان در عربستان اصلا رایج نبود که مردها عطر بزنند، به موهاشون روغن بزنند، متبسم و خوش‌برخورد باشن. در عربستان زمان پیامبر مردانگی مساوی با خشن بودن و زمخت بودن بود؛ ولی پیامبر ما نه تنها خشن و زمخت نبودن، بلکه مهربان و لطیف بودن. این مثال نشون میده مرزهایی که ما بین امر مردانه و امر زنانه کشیدیم، خیلی هم ثابت و تغییرناپذیر نیستند و بیشتر برساخته تاریخ و جامعه هستند. البته قبول دارم که یه سری تفاوت‌ها ثابته؛ مثل مادری(که اونم به ویژگی‌های فیزیکی بیشتر برمی‌گرده). راستش سوالی که خودم هنوز جواب قطعی براش ندارم اینه که چه ویژگی‌هایی تفاوت واقعی‌اند و چه ویژگی‌هایی کلیشه جنسیتی #جامعه_شناسی

سلام ممنونم، عید شما هم مبارک. ممنونم از لطف شما. البته لطافت زن بدون رنگ صورتی هم حفظ میشه؛ و من فکر می‌کنم ما مفهوم لطافت رو بد فهمیدیم و اون رو با لوس بودن یا ضعف اشتباه می‌گیریم. و البته رشد و کمال زن قبل از هرچیز به مادر بودنش نیست؛ مادری هم بخش مهمی از رشد و کمال زنه(این که میگم بخش مهم بخاطر اینه که نیاز به گذشت و فداکاری و زحمت زیادی داره و برای همین خیلی شرایط رشد رو فراهم می‌کنه). ولی رشد و کمال اصلی زن و مرد، هردو در بندگی خداست. ممکنه این مسیر از مادری هم عبور کنه و ممکنه این اتفاق نیفته. زن و به طور کلی انسان، سه بعد و ساحت اصلی داره: فردی، خانوادگی و اجتماعی. هر سه بعد به یه اندازه مهمن.

درباره رنگ صورتی... ببینید من هیچ خصومت شخصی‌ای با این رنگ ندارم! حتی قابلمه‌های جهیزیه‌م رو صورتی گرفتم چون دیدم اون طیف صورتی قشنگ‌تر از همون مدل آبیه و به دلم می‌شینه(طبیعتاً صورتی با خال‌خال سفید رو به آبی با خال خال نارنجی ترجیح میدم!). این که اینطوری گارد می‌گیرم، مشکلم با جنسیت‌زده کردن رنگ‌ها و تحمیل قالب‌های از پیش تعیین شده به دختران هست! جالبه بدونید تا قبل از دهه هشتاد میلادی، رنگ صورتی هیچ ارتباطی با جنس دختر نداشت و قبل‌تر از اون، بخاطر اینکه حضرت مریم رو با لباس‌های طیف آبی نقاشی می‌کردن، آبی رنگ زنانه بود و صورتی چون به نوعی قرمز ملایم بود و قرمز نماد قدرت بود، صورتی رنگ مردانه و پسرانه بود!! در واقع فقط ۴۰ ساله که رنگ صورتی رنگ دخترانه شناخته شده، اونم به همت شرکت‌های تجاری بزرگ که می‌خواستن پوشاک و سایر محصولات زنانه رو برندسازی کنند و به کمک مصرف‌گرایی‌ای که بین زنان ترویج می‌کنن، سودشونو بیشتر کنند. برای جا انداختن رنگ صورتی برای دخترها، از شخصیت‌های کارتونی مثل باربی استفاده کردن و فکر می‌کنم اصلا ورود باربی به ایران بود که رنگ صورتی رو به عنوان رنگ دخترونه جا انداخت! درواقع اینکه «صورتی مال دختراست»، علاوه بر این که یه قالب تحمیلیه، تهاجم فرهنگی غرب هم هست. رنگ‌ها تعلقی به جنسیت خاصی ندارن؛ بلکه صنعت مد هربار یه رنگ رو به ما تحمیل میکنه(مثلا تم کرم قهوه‌ای برای دکوراسیون داخلی یا تعیین رنگ مد سال و...). شاید ۵۰ سال دیگه رنگ صورتی رنگ پسرونه باشه! بنابراین بجای تن دادن به چیزی که عرف و مد میگه، ببینید سلیقه خودتون چیه و استقلال نظر داشته باشید. #جامعه_شناسی

نمی‌دونم، ولی مطمئنم قضاوت عقل افراد فقط با توجه به رنگ لباسشون اصلا عاقلانه نیست!

سلام شاید باورتون نشه ولی من خودم هنوز نفهمیدم دقیقاً چی کلیشه ست و چی واقعیت. بیشتر می‌دونم زن چی نیست!(یا بهتره بگیم کی نیست). ببینید از ابتدای خلقت بشر، توی جوامع ابتدایی، مردها که قدرت بدنی بیشتری داشتند می‌رفتن شکار و زن‌ها که قدرت باروری داشتند، بچه‌ها رو نگه میداشتن و به مرور کشاورزی رو هم شروع کردن. بنابراین توانایی‌های مردان در جهت جنگیدن، تهاجم، تمرکز روی شکار و حفظ بقا رشد کرد و توانایی‌های زنان در جهت پرورش فرزند، انجام چند کار همزمان، مهارت‌های ارتباطی و عاطفی. حتی نظریاتی هست که میگه قوی‌تر بودن مردها هم یه فرایند تکاملی بود، یعنی مردها چون رفتن شکار به مرور قوی شدن و در ابتدا قدرت بدنی زن و مرد هم برابر بوده!! به هرحال این که تا همین الان، برای مثال علم روانشناسی میگه زن‌ها ارتباط‌محورن و مردها هدف‌محور، بخاطر ویژگی‌های ذاتی نیست و یه امر تکاملی و تاریخیه و به تقسیم کار اولیه برمی‌گرده. «امر زنانه» و «امر مردانه» در طول تاریخ توسط جوامع مختلف، با استفاده از نمادها و گفتمان‌ها برساخت شده، دچار تغییر و تحول شده و حتی(مثل مثال رنگ آبی و صورتی) کاملا برعکس شده! و متاسفانه در طول تاریخ، توزیع قدرت نابرابر بوده و چون قدرت بیشتر در دست مردان بوده(در ابتدا قدرت بدنی و بعدا قدرت سیاسی و...)، گفتمان‌سازی‌ها به سمتی رفته که زنانگی رو با مضامینی چون ضعف، سکوت، نقص، پنهان بودن، زیبایی و.‌.‌. همراه کرده. درواقع تقسیم امور به دو دسته زنانه و مردانه، تا حد زیادی ناظر به عرف و عادت‌های ماست.

در واقع این که به نظر ما بعضی کارها دون شأن زن یا مرد هست، شاید به این علت باشه که اون کار رایج نیست، نه به این علت که اون کار واقعا برای زن مناسب نیست! به عبارتی ناآشناست برامون. مثلا شاید ۵۰، ۶۰ سال پیش اینکه یه زن رانندگی کنه، یا خلبان باشه، یا آتش‌نشان باشه و...، به نظر مردم اون زمان خیلی غیرعادی بوده، دون شأن زن بوده، مردانه شدن زن بوده! شاید اون زمان مردم با دیدن چنین چیزی همین حس بعضی از ما رو موقع دیدن زنهای مسلح داشتند. شاید می‌گفتند این کارها مغایر لطافت زنه. ولی در واقعا این کارها فقط رایج نبوده، فقط خلاف عرف بوده، نه خلاف ذات زن! البته این گزاره من همیشه صادق نیست ولی در موارد زیادی می‌تونه صادق باشه. گاهی یه کاری مخالف عرف و سنت هست ولی ذاتا بد نیست. چون گاهی عرف و سنت درست نیست! #جامعه_شناسی

توجه به روز دختر خیلی خوبه، و خیلی هم لازمه، و فرصت خیلی خوبیه برای هویت‌بخشی به دختران، برای ایجاد حس اعتماد به نفس، برای تقویت روحیه کنشگری و استقلال در دختران. ولی متاسفانه گاهی از این فرصت به خوبی استفاده نمیشه و ایده‌ها به اندازه کافی کارآمد نیستن؛ مثلا چقدر تا حالا روی الگوسازی از شخصیت حضرت معصومه سلام الله علیها در این روز مانور داده شده؟ یا دختران شهیده؟