به مسیرت ادامه بده. شاید یه روز آمیگدالا از چیزهای تازه عکس بگیره، به‌جای اینکه همیشه با دیدن زخم‌های مشابه، خاطرات قدیمی رو جلوی چشمت بیاره.

و درنهایت Amygdala برای همه‌‌ی ماست؛ برای اونایی که خیلی چیزا رو پشت سر گذاشتن، اما نمیتونن با کلمات بیانش کنن.

نوجوانی که در آتیش سوخت، و اون جوانی که برای محافظت از خودش، تمام اون دردها رو توی یه اتاق تاریک قفل کرد ، و حالا بزرگسالی که داره تلاش می‌کنه ناخودآگاهش رو بفهمه تا بتونه التیام پیدا کنه اما اون در باز نمی‌شه. و انگار هیچ‌وقت هم قرار نیست التیام پیدا کنه. هنوز یه قسمتی هست که خوب نشده. ولی به‌جای اینکه این درد تا ابد زیر پوستت بمونه، کم‌کم توی خونت حل می‌شه و تبدیل به قدرت می‌شه. درست مثل اون جمله: "چیزی که تو رو نکشه، قوی‌ترت می‌کنه."

می‌دونم خیلی طولانی و بلنده ولی بخونیدش:) ، قشنگی‌ش ارزش وقت گذاشتن داره .